معنی
واژهٔ جمعی یک صفت نسبی است و به هر امر، کار یا ویژگیای اشاره دارد که به جای یک فرد، به یک مجموعه، گروه یا کل اعضای یک جامعه مربوط میشود.
یعنی چه
این واژه در گفتگوهای روزمره و علمی زمانی به کار میرود که بخواهیم بر مشارکت، همبستگی و اشتراک منافع یا رفتارهای یک گروه از انسانها در برابر تصمیمات یا کارهای فردی تاکید کنیم.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف میتوانند به عنوان جانشین واژهٔ جمعی قرار گیرند و مفهوم اشتراک و تجمعی بودن را برسانند.
هم خانواده
تمامی این واژگان از ریشهٔ ثلاثی مجرد عربی (ج م ع) برگرفته شدهاند و مفهوم گردآوردن و پیوستگی را در خود دارند.
ریشه
این کلمه ترکیبی از واژهٔ عربی جَمْع به معنای گردآمدن و پسوندِ صفتسازِ فارسی «ی» است که ساختاری پرکاربرد را در ادبیات و زبان امروز پدید آورده است.
جمله سازی
تلفظ
این واژه با فتح ج، سکون م، عین مکسور و یای مجهول تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح به دنبال کلمهای ۴ حرفی به معنای «گروهی» یا «مشترک» باشد، واژهٔ «جمعی» یکی از اصلیترین پاسخها است.
به انگلیسی
در متون حقوقی، اجتماعی و سیاسی انگلیسی، واژه Collective دقیقترین برگردان برای اشاره به امور و تصمیمات جمعی است.
نماد چیست
در مفاهیم تصویری و نمادین، واژه جمعی نشانه همافزایی، پیوستگی و اتحاد است. تصویر دستهای گرهخورده در هم یا فیگورهای انسانی متحد، نمادهای زنده این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل جمعی
واژه «جمعی» صفت نسبی پُرکاربردی در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد و مفهومِ با هم بودن، همبستگی و اشتراک را القا میکند. این کلمه در مقابل واژگانی چون فردی، شخصی و خصوصی قرار میگیرد و نشاندهنده جریان پیدا کردن یک پدیده، رفتار یا تصمیم در میان کل اعضای یک گروه یا جامعه است.
در ساختارهای مدرن، از این کلمه ترکیبات مهمی نظیر «رسانههای جمعی»، «تفکر جمعی» و «کار جمعی» ساخته شده که هر کدام نشاندهنده اهمیت همافزایی و قدرت کثرت در برابر انفرادی عمل کردن است. گرچه خود این کلمه با این ساختار در قرآن نیامده، ریشه آن و کلماتی نظیر «جمیعاً» بر اهمیت پیوستگی و دوری از تفرقه تاکید دارند.
در مجموع، بررسی این واژه نشان میدهد که چگونه زبان فارسی توانسته با وامگیری ریشهای از عربی و آمیختن آن با پسوند نسبت، ابزاری دقیق برای توصیف مفاهیم عمیق جامعهشناختی، فلسفی و کاربردهای روزمره ایجاد کند.