معنی
پلشتی در اصل اسم مصدر از واژه «پلشت» است و به حالت یا کیفیت کثیف بودن، آلودگی، نجاست و چرکینی اشاره دارد. در مصوبات قدیم فرهنگستان زبان فارسی نیز این واژه به معنی عفونت به کار رفته است.
یعنی چه
هنگامی که محیط، جسم یا حتی ذهنی دچار آلودگی، خباثت و کثیفی شدید مادی یا معنوی باشد، به آن حالت پلشتی میگویند.
مترادف
این واژهها در متون مختلف ادبی و فقهی هممعنی پلشتی هستند.
متضاد
واژههایی که مفهوم ضدیت با ناپاکی و عفونت را میرسانند.
هم خانواده
واژههای مشتق شده یا همریشه با واژه پایه پلشت.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به کلماتی مثل ناپاکی یا عفونت ۵ حرفی، واژه پلشتی قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و مادی یا معنوی بودن ناپاکی، معادلهای انگلیسی فوق کاربرد دارند.
نماد چیست
این واژه نماد رسمی اساطیری ندارد، اما در ادبیات نماد زشتی و آلودگی روح یا جسم است؛ همچنین در زیستشناسی نوعی مگس ریز به نام مگس پلشت نامگذاری شده است.
جمعبندی و توضیح کامل پلشتی
واژه «پلشتی» یک واژه اصیل و کهن فارسی از ریشه «پلشت» است که تاریخچه کاربرد آن به متون شعرای متقدم نظیر شهید بلخی و کسایی مروزی بازمیگردد. این کلمه به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما از نظر مفهوم با واژگان قرآنی همچون رجس و خبیث همپوشانی دارد.
در کاربرد امروزی، پلشتی هم برای آلودگیهای مادی و ظاهری (مانند چرک و عفونت) و هم برای رذایل اخلاقی و ناپاکیهای معنوی استفاده میشود. اصطلاحاتی نظیر پلشتبری نیز در گذشته به عنوان معادل واژه ضدعفونی وضع شده بودند که ریشه در همین کلمه دارند.