معنی
«هویدا» صفتی در زبان فارسی است که به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که به طور کامل قابل مشاهده، مشخص و بدون ابهام باشد. این واژه در توصیف امور عیان و غیرپنهان به کار میرود.
یعنی چه
عبارتهایی مانند «هویدا شدن» یا «هویدا گشتن» در زبان و ادبیات فارسی به معنای از پرده بیرون آمدن، نمایان شدن واقعیت یا مشخص شدن یک امر پس از ابهام و پنهانکاری استفاده میشوند.
مترادف
این واژهها همگی در معنای عیان بودن و دلالت بر وضوح یک امر با هویدا مشترک هستند.
ریشه
این واژه ریشه در زبانهای باستانی ایران (فارسی میانه/پهلوی) دارد. از نظر ساختاری، از پیشوند «هو» (به معنی خوب و نیکو) و ریشه فعل «دیتن/دیدن» پدید آمده که در مجموع معنای «بهخوبی دیدهشدنی» یا «سخت پیدا» را متبادر میسازد.
تلفظ
این کلمه با ضمه روی حرف اول (هـ)، فتحه روی حرف دوم (و) و سکون روی حرف سوم (ی) به صورت [hovaydā] خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «هویدا» به عنوان پاسخ پنج حرفی برای راهنماهایی همچون «آشکار»، «پیدا» یا «واضح» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن میتوان از واژههای فوق برای رساندن مفهوم هویدا استفاده کرد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، هویدا نماد عرفانی و معنویِ ظهور حقیقت پس از ابهام و پنهانکاری است. این صفت کیفیتِ راستی و بیپرده بودن را بازگو میکند و معمولاً در تقابل با مفاهیمی مثل پنهان و نهان قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل هویدا
واژهٔ «هویدا» یکی از کلمات اصیل، فصیح و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است که معنای اصیل آن به روشن بودن، آشکار بودن و عیان شدن یک امر اشاره دارد. این کلمه ریشه در زبان فارسی میانه دارد و ساختار آن ترکیبی از واژه «هو» به معنای نیکی و ریشه فعل دیدن است که مفهومِ بهخوبی دیدهشدن را میسازد.
در شعر و نثر پارسی، این واژه بارها برای نشان دادن فاش شدن رازها و تجلی حقایق به کار رفته است؛ چنانکه صائب تبریزی میگوید: «عیب پاکان زود بر مردم هویدا میشود / در میان شیر خالص موی رسوا میشود». این کلمه پنجحرفی در معماها و جدولها نیز کاربرد زیادی دارد و همواره در برابر واژههایی چون پنهان و خَفی قرار میگیرد.