یعنی چه
ضلالت در لغت و اصطلاح به معنی گم کردن راه راست، سرگردانی و دوری از صراط مستقیم است که در متون دینی در برابر هدایت قرار میگیرد.
هم خانواده
واژههای همخانواده ضلالت بر پایه ریشه عربی آن ساخته شدهاند و همگی به مفاهیم گمراهی و گمراه کردن اشاره دارند.
ریشه
این کلمه مصدری از ریشه عربی (ض ل ل) است که معنای اصلی آن گم کردن مسیر و سرگردانی در بیراهه است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی حرف ضاد و لام دوم به صورت ضَلالَت است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ضلالت به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای طراحان با راهنمای گمراهی یا کجروی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از واژههایی نظیر Misguidance برای مفاهیم اعتقادی و Deviation برای انحراف از مسیر استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژههای الضلال و الضلالة دقیقترین معادلها هستند که در قرآن کریم نیز به وفور به کار رفتهاند.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی برای واژه ضلالت، کلماتی مانند گمراهی، بیراهی و کجروی هستند که مفهوم دور شدن از مقصد اصلی را میرسانند.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش کاربرد وسیعی در قرآن دارند؛ مانند آیه ۱۶ سوره بقره که میفرماید کسانی گمراهی (الضلالة) را با هدایت معامله کردند. در فرهنگ قرآنی ضلالت به دو نوع ابتدایی (انتخاب خود انسان) و کیفری (سلب توفیق از سوی خدا) تقسیم میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ضلالت
واژه ضلالت یکی از مفاهیم کلیدی و ریشهدار در ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی است که به معنای انحراف از صراط مستقیم، گمراهی و سرگردانی در بیراهههاست. این کلمه که از ریشه عربی (ض ل ل) گرفته شده، در متون اخلاقی، عرفانی و دینی همواره در تقابل مستقیم با مفهوم «هدایت» و «رشد» قرار میگیرد و نمادی از تاریکی، جهل و دوری از حقیقت به شمار میرود.
در کاربردهای ادبی و قرآنی، ضلالت تنها به معنی گم کردن فیزیکی راه نیست، بلکه بیشتر به سرگردانی روحی، فکری و سقوط اخلاقی انسان اشاره دارد که بر اثر پیروی از هوای نفس یا کفر حاصل میشود. این کلمه با ۵ حرف در حل جدولهای کلمات متقاطع نیز کاربرد زیادی دارد و معادلهای فارسی روانی چون گمراهی و کجروی برای آن ثبت شده است.