معنی
واژه «مهان» جمع «مه» به معنی بزرگ است و به افرادی اشاره دارد که از نظر جایگاه اجتماعی، اخلاقی یا علمی در رتبهای والا و برتر قرار دارند.
یعنی چه
این کلمه در زبان فارسی برای اشاره به قشر برجسته، شریف و صاحبنام جامعه به کار میرود و دلالت بر بزرگی و عظمت مقام دارد.
مترادف
واژههایی که مفهوم بزرگی، شرافت و برتری جایگاه را میرسانند، به عنوان هممعنی این کلمه شناخته میشوند.
متضاد
کلماتی که به معنای افراد کمرتبه، کوچک یا توده مردم هستند، در تضاد با مفهوم این واژه قرار میگیرند.
تلفظ
این واژه با فتح میم (مَ) و الف کشیده تلفظ میشود: مَهان.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش برای کلمه چهار حرفی خودِ «مهان» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از کلماتی استفاده میشود که به افراد شاخص و والا رتبه اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی کلماتی که به طبقه برجسته و بزرگمنش جامعه اشاره دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به فارسی
ریشه این واژه کاملاً فارسی و از واژه «مه» به معنای بزرگ گرفته شده است و برگردان مستقیم آن همان بزرگان و ارجمندان است.
جمعبندی و توضیح کامل مهان
واژه «مهان» یکی از کلمات اصیل و زیبای زبان فارسی است که از ریشه «مه» به معنای بزرگ گرفته شده و به صورت جمع برای اشاره به «بزرگان، سروران و افراد والامقام» به کار میرود. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی کاربرد فراوانی داشته و معمولاً در کنار واژه «کهان» (به معنی کوچکان و فرودستان) به صورت ترکیب «کهان و مهان» استفاده میشود تا تمام قشرهای جامعه از کوچک و بزرگ را شامل شود.
از نظر معنایی، مهان تنها به معنای بزرگی از نظر سن و سال نیست، بلکه بیشتر دلالت بر بزرگواری، شرافت، اصالت و داشتن جایگاه رفیع اجتماعی یا اخلاقی دارد. این واژه امروزه علاوه بر کاربردهای ادبی و واژهنامهای، به عنوان یک نام زیبای فارسی نیز مورد استفاده قرار میگیرد و حس اصالت و وقار را منتقل میکند.