یعنی چه
ترکیب «مجد و عظمت» برای توصیف اوج بزرگواری، کبریا، حشمت و بلندمرتبگی مادی و معنوی به کار میرود. مجد به معنای شرف و افتخار حاصل از اصالت است و عظمت به بزرگی و هیبت شأن دلالت دارد.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ عربی تشکیل شده که با واو عطف به هم متصل شدهاند: مَجْد (ساکن جیم) و عَظَمَت (فتحه عین و ظاء).
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند شکوه، جلال، شوکت، حشمت و کبریا به عنوان پاسخهای هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای انتقال حس شکوه و بزرگی این واژه در زبان انگلیسی، بیشتر از واژگان معتبر و سنگینی چون Glory ،Majesty و Grandeur استفاده میشود.
به عربی
هر دو کلمه در اصل عربی هستند. در زبان عربی این ترکیب نشاندهنده نهایت شرافت، کرم، رفعت و سنگینی مقام است.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون «شکوه و بزرگی»، «سرفرازی و والایی» و «بزرگمنشی و حشمت» است که بار معنایی عظمت مادی و معنوی را منتقل میکنند.
در قرآن
خود این ترکیب عینا در کنار هم در قرآن نیامده است، اما مشتقات آنها از عالیترین اسامی الهی هستند؛ مانند صفت «المجید» (ذو العرش المجید) و صفت «العظیم» (و هو العلی العظیم) که به جلال، کبریا و بزرگی مطلق خداوند اشاره دارند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این مفهوم در طبیعت با «کوه» (استواری) و «خورشید» (شکوه بلندمرتبه)، در میان جانداران با «عقاب» (بلندپروازی) و «شیر» (شوکت)، و در اشیاء با «تاج و تخت» نمادپردازی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مجد و عظمت
عبارت «مجد و عظمت» یک ترکیب عطف بیانی و وامواژهٔ عربی در زبان فارسی است که از دو رکن اساسی تشکیل شده است: «مجد» که به معنای شرافت ذاتی، افتخار و بلندی مرتبه است و «عظمت» که بر بزرگی، هیبت و سنگینی شأن دلالت دارد. همنشینی این دو واژه مفهوم شکوهِ فراگیر و جلالِ بلندمرتبهای را میسازد که هم ابعاد مادی و هم جلوههای معنوی را در بر میگیرد.
این اصطلاح معمولاً در ادبیات حماسی، متون رسمی، خطابههای باشکوه و همچنین در مقام ستایش باریتعالی یا توصیف ابهت پدیدههای بزرگ جهان هستی به کار میرود. در حقیقت، مجد و عظمت بار معنایی کاملاً مثبت، فاخر و اغراقآمیزی دارد که اوج والایی یک مقام یا پدیده را به تصویر میکشد.