یعنی چه
خوششنو صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است و به کسی اطلاق میشود که هر چه به او بگویند را با میل، دقت و روی خوش گوش میدهد و میپذیرد. این واژه کنایه از انسانهای پذیرا، مطیع و فرمانبردار است که در برابر سخن حق یا دستورات، سرکشی نمیکنند.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه از ترکیب دو بخش «خُوش» (با ضمه خ) و «شِنَو» (بن مضارع از مصدر شنیدن، با فتحه نون و واو ساکن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «خوش شنو» دقیقاً ۶ حرف دارد. همچنین ممکن است به عنوان راهنمای کلماتی چون حرفشنو یا نیوشا به کار رود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از معادلهایی که نشاندهنده گوش دادنِ با دقت یا فرمانبرداری هستند استفاده کرد.
به عربی
در فرهنگهای فارسی مانند دهخدا، معادل دقیق و اصطلاحی آن در عربی کلمه «اُذُن» (به معنی کسی که به همه چیز خوب گوش میدهد و باور میکند) ذکر شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم شخص خوششنو و مطیع، از ترکیب کنایی Söz dinleyen استفاده میشود.
به فارسی
واژگان جایگزین و مترادف اصیل فارسی برای این کلمه عبارتند از: نیوشا (شنونده)، حرفشنو، گوشسپار، فرمانبردار، طائع و پذیرا.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، «خوششنو» بودن نمادی از هوشمندی در یادگیری، طاعت مریدانه، مخروب نبودن گوش باطن و تسلیمِ محض بودن در برابر پیر و کلام حق است؛ چنانکه مولوی نیز در اشعار خود به این صفت اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خوش شنو
واژه «خوش شنو» یک صفت فاعلی مرکب و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «خوش» و «شنو» (بن مضارع شنیدن) ساخته شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا به معنی کسی آمده است که سخنان را با میل و رغبت فرامیگیرد و مجازاً به معنای انسان مطیع، حرفشنو و فرمانبردار به کار میرود.
از بُعد قرآنی و بلاغی، مفهوم این واژه با تعبیر «أُذُن» در آیه ۶۱ سوره توبه قرابت دارد که به ویژگی سراپا گوش بودن و پذیرشِ خیرخواهانه کلام توسط پیامبر اکرم (ص) اشاره میکند. در ادبیات تصوف و عرفان نیز این صفت نماد طاعت مریدانه و آمادگی جان برای نیوشیدن اسرار الهی است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک واژه ۶ حرفی با مفهوم پذیرا بودن کلام شناخته میشود و جایگزینهای مناسب آن در نثر معیاری امروز کلماتی نظیر حرفشنو، گوشسپار و نیوشا هستند.