یعنی چه
این عبارت به فردی اشاره دارد که در زندگی با بدشانسی مواجه میشود و تقدیر و سرنوشت با او یار نیست؛ به عبارتی نگونبخت یا شوربخت است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [بیطالِع وَ بَدبَخت] است که از دو بخش وصفی تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق برای این توصیف ۱۲ حرفی، خودِ عبارت «بی طالع و بدبخت» است. واژههایی مانند بداقبال و شوربخت نیز از پاسخهای احتمالی دیگر هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بدشانسی و بدبختی از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه شقی و ترکیبات طالع و حظ برای این معنا به کار میروند.
به فارسی
واژههای اصیل و ترکیبات کنایی متعددی در زبان فارسی مترادف این مفهوم هستند که نشاندهنده برگشتن بخت و اقبال از فرد است.
در قرآن
عین عبارت «بیطالع و بدبخت» در قرآن نیامده، اما مفهوم شقاوت در مقابل سعادت مطرح شده است؛ مانند «فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ» یعنی برخی بدفرجام و برخی سعادتمند هستند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک فارسی، بدطالعی و بدبختی با نشانههایی چون ستاره شوم، پیشانی سیاه، روی سیاه و طالعِ ستارهٔ سوخته نمادپردازی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بی طالع و بدبخت
عبارت «بیطالع و بدبخت» یک ترکیب وصفی و کنایی در فرهنگ و زبان فارسی است که برای توصیف افرادی به کار میرود که در امور زندگی خویش مدام با ناکامی، محرومیت و بدشانسی روبرو میشوند. این مفهوم ریشه در باورهای کهن اختربینی و تقدیرگرایی دارد، جایی که «طالع» (ستاره زمان تولد) و «بخت» (سهم و قسمت مکتوب) به عنوان عوامل تعیینکننده سرنوشت انسان تلقی میشدند.
در ادبیات کلاسیک و اشعار فارسی، این اصطلاح به شکلهای متنوعی مانند شوربخت، نگونبخت یا بختبرگشته بازتاب یافته است. اگرچه خود این ترکیب به صورت مستقیم در متون دینی همچون قرآن نیامده، اما ریشههای معنایی آن تحت عنوان «شقاوت» در برابر «سعادت» به طور مفصل بررسی شده است تا نشاندهنده عاقبت و فرجام انسانها باشد.