معنی
واژه طبله کاربردهای گوناگونی دارد؛ به صندوقچهها و ظرفهای کوچکی که عطاران برای نگهداری مواد خوشبو و دارو استفاده میکردند طبله میگویند. همچنین به نوعی ساز کوبهای کوچک (تبلا) و سینیهای بزرگ چوبی نیز اطلاق میشود.
یعنی چه
این کلمه در اصطلاح عامیانه و فنی معماری به معنای جدا شدن، شکم دادن و باد کردن گچ یا سیمان دیوار بر اثر رطوبت است. در ادبیات نیز به ظرف یا ویترین کوچکی برای نمایش کالاهای باارزش اشاره دارد.
مترادف
این واژهها در متون کهن و کاربردهای هنری به جای طبله استفاده شدهاند.
متضاد
با توجه به اینکه طبله اسم ذات (اشاره به اشیاء) است، متضاد مستقیم و رایجی برای آن وجود ندارد.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه با فتح طاء و سکون باء یعنی به صورت طَبْله خوانده میشود.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای این واژه وجود دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی سره و رایج آن شامل طبلک، صندوقچه کوچک و طبق چوبی است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، «طبله عطار» نماد انسان دانا، دانشمند و بیادعایی است که بدون هیاهو و فخرفروشی، هنر و فضیلت خود را در عمل به دیگران عرضه میکند.
جمعبندی و توضیح کامل طبله
واژه «طبله» از جمله کلمات چندوجهی در زبان فارسی است که ریشه در زبانهای عربی و عثمانی دارد. این واژه در ادبیات کلاسیک بیشتر به عنوان صندوقچه کوچکی که عطاران مواد گرانبها و خوشبو را در آن نگهداری میکردند به کار رفته و به دلیل همین کاربرد، به نمادی از رازداری و حکمت بیصدا تبدیل شده است.
از سوی دیگر، این واژه در موسیقی به نوعی ساز کوبهای سنتی (مشابه تبلا در فرهنگ هند و افغانستان) و در واژگان فنی و معماری امروز به پدیده باد کردن، شکم دادن یا جدا شدن لایههای گچ و سیمان از روی دیوار بر اثر رطوبت اشاره دارد. این تنوع معنایی نشاندهنده پویایی کلمه در بسترهای مختلف فرهنگی و کاربردی است.