معنی
این واژه در لغت به معنای درخواست کردن، صدا زدن و طلب حاجت از یک مخاطب مشخص (در اینجا خداوند) توسط جمعی از افراد است.
یعنی چه
در اصطلاح و فرهنگ اسلامی، این عبارت به معنای روی آوردن به درگاه الهی، استغاثه، راز و نیاز خالصانه و فروتنی در برابر آفریدگار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه در زبان عربی به صورت کسر نون و یاء مدی در پایان است: اُدْ-عُو-نِی.
در جدول
در جدولهای شرح در متن یا کلاسیک، این واژه معمولاً به عنوان رمز یا پاسخ برای راهنمای «مرا بخوانید در قرآن» استفاده میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارات برای رساندن مفهوم دقیق طلب حاجت و نیایش به کار میروند.
به عربی
ترکیب صرفی آن شامل فعل امر «ادعوا» است که به دلیل اتصال به ضمه و حذف نون اعرابی، همراه با ضمه واو و یاء متکلم به این صورت نوشته میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه در زبان فارسی، دعوت به نیایش و خواندن پروردگار بدون هیچ واسطهای است.
در قرآن
این کلمه فراز درخشانی از آیه ۶۰ سوره غافر (مؤمن) است که خداوند در آن میفرماید: «و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم.» مفسران این فراز را مظهر رحمت و دعوت به بندگی دانستهاند.
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی و دینی، این کلمه نماد پیوند مستقیم میان بنده و امر قدسی، رفع تمام واسطهها و امیدواری به گشایش و پاسخگویی الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل ادعونی
واژه «ادعونی» یک فعل امر عربی مشهور است که به برکت حضور در آیه ۶۰ سوره غافر، جایگاه ویژهای در فرهنگ، ادبیات و عبادات مسلمانان و فارسیزبانان پیدا کرده است. این کلمه در اصل به معنای «مرا بخوانید» یا «از من بخواهید» است و مستقیماً به دعوت پروردگار از بندگانش برای آغاز یک گفتگوی صمیمانه و خالصانه اشاره دارد.
در ساختار ادبی و اصطلاحات جدول، این کلمه به عنوان یک کلیدواژه معرفتی شناخته میشود که حقیقت آن بر پایه امید، توکل و ارتباط بیواسطه با مبدأ هستی استوار است. تکرار و یادآوری این واژه در متون مختلف، همواره مایه آرامش قلبها و نمادی از رحمت بیکران الهی در پذیرش نیایشهاست.