معنی
زاهد در لغت به معنای بیرغبت و رویگردان است و در اصطلاح به کسی گفته میشود که از لذتهای مادی و دلبستگیهای دنیوی چشمپوشی کرده و به سمت معنویت، عبادت و تقرب به خداوند روی آورده است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف افرادی به کار میرود که زندگی ساده و بیپیرایهای را برمیگزینند و به جای تجملات دنیوی، بر تقوا و پاکدامنی تمرکز دارند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
ریشه این واژه عربی (ز-ه-د) است. فعل «زَهِدَ» به معنی بیرغبت شدن و اعراض از چیزی است و «زُهد» اسم مصدر آن به معنی پرهیزکاری و رویگردانی از دنیاست.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه زاهد به عنوان پاسخ یک کلمه ۴ حرفی شناخته میشود که با مفاهیمی چون پرهیزگار یا خداترس همخوانی دارد.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل زاهد
واژه زاهد ریشه در فرهنگ اخلاقی و عرفانی اسلامی دارد و به کسی اشاره میکند که با اراده خود از تجملات و لذتهای زودگذر مادی چشمپوشی میکند تا به کمال معنوی دست یابد. این مفهوم در لغت به معنای بیرغبتی است و حتی در قرآن کریم نیز یکبار (در قصه حضرت یوسف) به همین معنای لغوی یعنی بیارزش شمردن و بیرغبتی به کار رفته است.
با این حال، زاهد در ادبیات کلاسیک فارسی (بهویژه در اشعار حافظ و سعدی) باری دوگانه پیدا کرده است. گاهی نماد پارسایی واقعی است، اما در بیشتر موارد شاعران آن را به عنوان نمادی از قشریگری، ریاکاری، عیبجویی و پایبندی خشک به ظواهر دین در برابر «رند» یا «عاشق» پاکباخته و بیریا قرار میدهند.