معنی
پذیرنده در لغت به معنای قبولکننده، پذیرا و کسی است که سخن، هدیه، امانت یا جریانی را قبول میکند. در متون کهن مانند شاهنامه فردوسی، این واژه در معنای استقبالکننده و پیشبازکننده نیز به کار رفته است. همچنین در علوم تجربی مانند زیستشناسی و شیمی به معنای گیرنده سیگنال یا الکترون (Acceptor / Receptor) استفاده میشود.
یعنی چه
عبارت پذیرنده به عنوان یک صفت فاعلی، اشاره به فرد یا سیستمی دارد که ظرفیت، تمایل یا وظیفه دریافت و تایید یک ورودی (مادی یا معنوی) را داراست؛ مانند پذیرنده کارتخوان در امور بانکی یا پذیرنده توبه در مباحث اعتقادی.
مترادف
واژههایی چون گیرنده، دریافتکننده و متقبل نزدیکترین همپوشانی معنایی را با این کلمه دارند.
جمله سازی
تفاوت
این کلمه بر اساس دستور زبان فارسی با فتح پ، کسر ذال، فتح ر و سکون نون و دال یعنی [پَ ذِ رَ نْ دَ] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «قبولکننده» یا «گیرنده» که ۷ حرفی باشد، واژه «پذیرنده» قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به این که کاربرد کلمه عمومی، بانکی یا در حوزه علوم زیستی و پزشکی باشد، از معادلهای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای قبل و جوب برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه «پذیرنده» اصالت فارسی دارد و در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفاهیم و معادلهای عربی آن در آیات دیده میشود؛ به عنوان نمونه واژه «قابل» در آیه ۳ سوره غافر («قَابِلِ التَّوْبِ») به معنای پذیرنده توبه به عنوان یکی از صفات الهی تجلی یافته است.
جمعبندی و توضیح کامل پذیرنده
واژه پذیرنده یک صفت فاعلی کاملاً فارسی است که از مشتقات بن مضارع فعل پذیرفتن (پذیر) به همراه پسوند صفت فاعلیساز (ـنده) تشکیل شده است. این کلمه در پهلوی و فارسی میانه به صورت padīriftan ریشه دارد و از گذشته تا به امروز مفهوم انتقال، دریافت و تایید یک پدیده، کلام یا شیء را در خود حمل میکند.
امروزه کاربرد این کلمه بسیار گسترده شده است؛ از اصطلاحات بانکی و تجاری مانند پذیرندگان شبکه پرداخت گرفته تا مباحث علمی پزشکی و شیمی که به ساختارهای سلولی یا مولکولیِ دریافتکننده سیگنال اطلاق میگردد. در ادبیات عرفانی نیز این واژه نمادی از قلب آماده و منعطف انسان برای پذیرش حقیقت است.