معنی
«وحشت» در اصل به معنی ترس بسیار شدید، هراس، دلهره و حالت روانیِ همراه با اضطراب است. در کاربردهای قدیمیتر و ریشهای، این واژه به معنای تنهایی، بیگانگی، دلتنگی و خلوتِ آزاردهنده نیز آمده است.
یعنی چه
این کلمه یعنی دچار شدن به حالت هول و دهشت؛ وضعیتی که در آن انسان به دلیل رویارویی با امری ناگهانی یا ترسناک، آرامش درونی خود را از دست میدهد و حس غریبی و بیپناهی میکند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
واژهٔ «وحشت» عربی است و از ریشهٔ ثلاثی مجرد «و ح ش» گرفته شده است. این ریشه در اصل به معنای تنهایی، بیابان خالی از سکنه، و رمیدن و دور شدن حیوان از انسان (عدم انس و الفت) است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «وحشت» دقیقاً ۴ حرف دارد. بسته به تعداد حروف خواسته شده در راهنمای جدول، کلماتی مانند هراس، دهشت یا رعب نیز میتوانند به عنوان پاسخ جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به شدت و نوع این حالت روانی، واژههای متفاوتی به کار میرود؛ برای مثال Horror برای وحشت همراه با اشمئزاز، Terror برای رعب و وحشت عمیق، و Panic برای هراس ناگهانی و دستپاچگی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وحشت
واژه «وحشت» یک اسم مصدر عربی واردشده به زبان فارسی است که در گذر زمان دچار تحول معنایی ظریفی شده است. در ریشه اصلی خود، این کلمه بیش از آنکه به معنای ترس باشد، به مفهوم تنهایی، غریبی، بیابان برهوت و دوری گزیدن از انسانها اشاره دارد که در مقابل مفهوم «انس و الفت» قرار میگیرد. با این حال، در کاربرد معاصر فارسی، این واژه عمدتاً برای توصیف بالاترین درجات ترس، هول، دلهره و اضطراب شدید روانی به کار میرود.
اگرچه خود واژهٔ «وحشت» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما واژگان همریشهٔ آن مانند «الوحوش» (حیوانات وحشی و رمنده) و مفاهیم معادل آن نظیر «الرّعب»، «خوف» و «فزع» برای توصیف این حالت روانی عمیق استفاده شدهاند. در فرهنگ و ادبیات فارسی نیز وحشت غالباً با نمادهایی چون شب تاریک، بیابان برهوت و تنهایی درونی پیوند خورده است.