یعنی چه
آل اغلب (اغلبیان) نام دودمانی اسلامی و عربتبار از قبیله بنیتمیم است که به عنوان نماینده و خراجگزار خلفای عباسی بر افریقیه (تونس، لیبی و شرق الجزایر امروزی) و بخشهایی از جنوب اروپا مانند سیسیل حکومت میکردند. بنیانگذار این سلسله ابراهیم بن اغلب بود.
تنزيل/تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «آلِ اَغلَب» است که در زبان انگلیسی به صورت Aghlabids یا Aghlabid dynasty نگاشته و خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «آل اغلب» دقیقاً دارای ۶ حرف است و به عنوان یک سلسله تاریخی شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون تاریخی و دانشنامههای انگلیسی زبان، برای اشاره به این خاندان از واژه Aghlabids یا Aghlabid dynasty استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که ریشه اصلی این واژه است، این سلسله را «الأغالبة» یا «بنو الأغلب» مینامند.
به فارسی
معادل رایج و استاندارد این کلمه در زبان فارسی «اغلبیان» یا «دودمان اغلبی» است که صفت نسبی ساخته شده از نام بنیانگذار آن است.
در قرآن
ترکیب خاص «آل اغلب» در متن قرآن کریم وجود ندارد، چرا که این سلسله حدود دو قرن پس از نزول قرآن تشکیل شد. با این حال، کلماتی همریشه از ریشه (غ ل ب) مانند «غَلَبَتْ» یا «یَغْلِبُوا» در قرآن دیده میشوند.
نماد چیست
این سلسله نماد رسمی مذهبی خاصی ندارد، اما در تاریخ با سکه طلا (دینار اغلبی)، معماری با شکوه مسجد جامع قیروان در تونس و مهندسی آب (فسقیة الأغالبة) که نشاندهنده ثروت و شکوفایی آنان بود، شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل آل اغلب
عبارت «آل اغلب» یا همان اغلبیان، اشاره به یک خاندان حکومتگر مسلمان و عربتبار از قبیله بنیتمیم دارد که در دوران خلافت عباسی (سالهای ۱۸۴ تا ۲۹۶ هجری قمری) بر مناطق وسیعی از شمال آفریقا شامل تونس، لیبی و الجزایر امروزی و بعدها بر جزایری چون سیسیل و مالت فرمانروایی میکردند. بنیانگذار این سلسله ابراهیم بن اغلب بود که از سوی هارونالرشید به حکومت این مناطق منصوب شد.
این واژه نباید با کاربرد قیدی واژه «اغلب» در زبان فارسی امروز (به معنی بیشتر یا معمولاً) اشتباه گرفته شود. آل اغلب در لغت به معنای «خاندانِ اغلب» است که اغلب در اینجا اسمی خاص و برگرفته از ریشه عربی (غ-ل-ب) به معنای پیروزمندتر و غالبتر است.
دوران حکومت آل اغلب با شکوفایی اقتصادی، اقتدار دریایی در دریای مدیترانه و رونق معماری اسلامی همراه بود. از بزرگترین میراثهای باقیمانده از این دوره میتوان به تجدید بنای مسجد جامع قیروان و ساخت آبگیرهای بزرگ تاریخی در تونس اشاره کرد که امروزه به عنوان نمادهای هنری و مهندسی این سلسله شناخته میشوند.