معنی
گوی سعادت در اصطلاح به معنای دستیابی به نیکبختی، بخت بلند و کامروایی است. این اصطلاح اشاره به به دست آوردن بهترین پاداش و موفقیت در مسیر زندگی دارد.
یعنی چه
این عبارت کنایه از ربودن گوی پاداش، فرخندگی و برنده شدن در مسابقه زندگی است؛ به این معنی که فرد توانسته است به بالاترین درجات سعادت و نیکبختی دست یابد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت واژهبست (اضافه تشبیهی) «گویِ سَعادَت» است که از دو بخش فارسی و عربی تشکیل میشود.
در جدول
پاسخ دقیق در جدول کلمات واژه «گوی سعادت» با ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای معادلسازی این ترکیب ادبی از عباراتی همچون توپ یا کره خوشبختی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص فارسی و واژگان جایگزین آن شامل خوشبختی، بهروزی، فیروزی، بخت بلند و کامروایی هستند.
در قرآن
عین ترکیب «گوی سعادت» به دلیل داشتن واژه فارسی در قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی بخش دوم آن به صورت «سُعِدُوا» (خوشبخت شدند) در آیه ۱۰۸ سوره مبارکه هود ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات و هنر ایرانی، این عبارت یک اضافه تشبیهی از بازی چوگان و نماد ربودن فرصتها، پادشاهی، چرخش سرنوشت به نیکی و به دست آوردن غنیمت و سعادت راستین است.
جمعبندی و توضیح کامل گوی سعادت
ترکیب کنایی و ادبی «گوی سعادت» از ساختارهای شیوا در ادبیات فارسی است که با الهام از بازی سنتی چوگان پدید آمده است. در این بازی، ربودن گوی مایه پیروزی بود و شاعران بزرگ مانند سعدی، سعادت و نیکبختی را به گویی تشبیه کردهاند که انسانهای راسترو و تیزهوش آن را میربایند و به منزلگاه مقصود میرسند.
این عبارت ترکیبی از «گوی» (واژه فارسی کهن به معنی توپ کوچک) و «سعادت» (واژه عربی به معنی خوشبختی) است. کاربرد آن بیشتر در متون شاعرانه و عارفانه برای نشان دادن به دست آوردن بخت بلند، رستگاری و موفقیت نهایی است و در زبان روزمره یا متون فقهی کاربرد مستقیمی ندارد.