یعنی چه
ابن دُرَید در لغت به معنای «فرزند دُرَید» است (دُرید اسم مصغر از ماده درد به معنای فرد بیدندان است). در اصطلاح تاریخی، این نام به ابوبکر محمد بن حسن بن درید ازدی بصری (۲۲۳–۳۲۱ هـ.ق)، یکی از بزرگترین لغویان، ادیبان و شاعران دوره عباسی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام به صورت «اِبنِ دُ رَید» است که دُرَید بر وزن فُعَیل (ساختار مصغر در زبان عربی) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان لغتشناس بزرگ عرب یا نویسنده جمهرة اللغة، «ابن درید» است که دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در منابع و دانشنامههای انگلیسیزبان، نام این دانشمند به صورت Ibn Duraid نگاشته میشود.
به عربی
در زبان عربی که زبان مادری و علمی اوست، با نام کامل أبو بكر محمد بن الحسن بن دُرَيد الأزدي شناخته میشود.
به فارسی
این عبارت یک اسم خاص (عَلَم) تاریخی است و در زبان فارسی عینا به صورت «ابن درید» استفاده میشود و ترجمه معنایی ندارد.
در قرآن
ترکیب «ابن درید» یا ریشه «درید» در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، او به عنوان یک دانشمند اسلامی، کتابی تحت عنوان «غریب القرآن» برای تفسیر واژگان دشوار قرآن تالیف کرده است.
نماد چیست
ابن درید در تاریخ فرهنگ اسلامی نماد حافظه خارقالعاده و تسلط بیچونوچرا بر واژگان کهن عرب است. او را به عنوان «شاعرترینِ دانشمندان و دانشمندترینِ شاعران» میشناسند.
جمعبندی و توضیح کامل ابن درید
ابوبکر محمد بن الحسن بن درید الأزدی البصری، معروف به ابن درید، یکی از برجستهترین و تاثیرگذارترین دانشمندان، لغتشناسان، نحویان و شاعران جهان اسلام در قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری (متوفی ۳۲۱ ق) است. او که تبارش به قبیله بزرگ ازد در یمن و عمان میرسید، بیشتر عمر خود را در بصره، عمان و بغداد گذراند و به دلیل حافظه شگفتانگیز و تسلط بینظیرش بر اشعار، انساب و لغات جاهلی و اسلامی شهرت یافت.
شاهکار ماندگار او کتاب «جمهرة اللغة» است که پس از کتاب العین خلیل بن احمد فراهیدی، یکی از نخستین و مهمترین فرهنگهای لغت جامع زبان عربی به شمار میرود. ابن درید علاوه بر لغتنویسی، در سرودن شعر نیز چیره دست بود و منظومه معروف «مقصوره» او از آثار ادبی ستایششده تاریخ است. او نقش مهمی در حفظ و تدوین میراث زبانی عربی ایفا کرد و شاگردان بزرگی را در این مسیر تربیت نمود.