تلفظ
این واژه از دو بخش «مِی» به معنای شراب و «اَنگَبِین» به معنای عسل ترکیب شده و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «می انگبین» با ۸ حرف است. از معادلهای دیگر آن میتوان به «شراب عسل» و «شهدآب» اشاره کرد.
به انگلیسی
واژه Mead دقیقترین و کهنترین معادل انگلیسی برای این نوشیدنی است که با ریشه اوستایی آن نیز همریشه است.
به عربی
در متون کهن و طب سنتی عربی، به این نوشیدنی تخمیری «نبیذ العسل» یا «ماء العسل» میگفتند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل به شراب شیرینشده با شهد یا نوشیدنی الکلی حاصل از تخمیر عسل، میانگبین یا شهدآب میگویند.
در قرآن
عین کلمه «میانگبین» در قرآن وجود ندارد؛ اما به خود واژه «عسل» در سوره نحل و شرابهای پاک بهشتی (طهور، رحیق) اشاره شده است.
نماد چیست
در ادبیات کهن و اساطیر جهان، میانگبین نماد تعادل میان تلخی و شیرینی، لذت بینقص، فصاحت کلام و جاودانگی است.
جمعبندی و توضیح کامل می انگبین
میانگبین یکی از واژههای کهن، اصیل و ترکیبی زبان فارسی است که از ادغام دو واژه «می» (شراب) و «انگبین» (عسل) پدید آمده است. این کلمه در لغت و تاریخ به معنای نوشیدنی تخمیری حاصل از عسل و آب است که از قدیمیترین نوشیدنیهای بشر به شمار میرود و ریشههای هندواروپایی دارد.
در ادبیات فارسی، این واژه نمادی از شیرینی، لذت روحانی و تعادل میان تلخی باده و شیرینی شهد است. حکیم فردوسی نیز در شاهنامه با اشاره به «جوی می و انگبین» از این ترکیب به زیبایی یاد کرده است.