یعنی چه
واژه «زغنبود» (یا زغنبوت) در ادبیات عامیانه و متون قدیمی فارسی به عنوان یک لفظ نفرینگونه، ناسزا یا پاسخ تند و طردکننده به کار میرود. به عنوان مثال وقتی کسی با تشر میپرسد چه بخورم؟ در پاسخ میگویند: «زغنبود!» یعنی زهرمار بخوری. همچنین به معنای با حرص و ولع غذا خوردن نیز به کار رفته است.
تلفظ
این کلمه در زبان عامیانه به صورت زُغَنبُود تلفظ میشود و گاهی در گویشهای مختلف به صورت زغنبوت یا زقنبوت نیز شنیده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق ۶ حرفی در جدول کلمات متقاطع خودِ واژه «زغنبود» است. از گزینههای مشابه دیگر میتوان به زغنبوت یا زهرمار اشاره کرد.
به انگلیسی
این واژه معادل دقیق یککلمهای در انگلیسی ندارد، اما از نظر کاربرد احساسی و کنایی در موقعیتهای تند، میتوان از اصطلاحاتی مانند Drop dead یا Shut up استفاده کرد.
به فارسی
مترادفهای اصیل و عامیانه این واژه در زبان فارسی شامل زهرمار، کوفت، مرگ، درد بیدرمان و خفقان هستند که همگی بار معنایی طردکننده و خشمآلود دارند.
در قرآن
واژه زغنبود هیچگونه کاربرد یا ریشهای در متن قرآن یا زبان عربی فصیح ندارد. گاهی ممکن است به دلیل شباهت ظاهری و معنایی، توسط عوام با گیاه جهنمی «زقّوم» اشتباه گرفته شود که از نظر ریشهشناسی کاملاً با یکدیگر تفاوت دارند.
نماد چیست
این کلمه حامل هیچگونه نماد اسطورهای یا تصویر فرهنگی مثبت نیست؛ بلکه در ادبیات عامیانه نشاندهنده واکنش شدید احساسی، تحقیر، عصبانیت و تشر زدن به طرف مقابل در گفتار محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل زغنبود
واژه «زغنبود» که به صورتهای زغنبوت و زقنبوت نیز نوشته میشود، یکی از اصطلاحات اصیل و عامیانه در زبان فارسی است. این کلمه در واقع نوعی تکیهکلام نفرینگونه و کنایی است که معمولاً در پاسخهای تند و با لحنی خشمآلود به کار میرود؛ برای نمونه زمانی که کسی با بیملاحظگی سوالی میپرسد یا درخواستی نابجا دارد، عبارت «زغنبود» (به معنی زهرمار یا کوفت) در جواب او گفته میشود. علامه دهخدا در یادداشتهای خود احتمال داده که این واژه در اصل نام نوعی زهر یا بیماری کشنده قدیمی بوده باشد.
از نظر ساختاری، ریشه علمی و اشتقاقی این کلمه در متون رسمی مجهول است و بیشتر از زبان گفتاری و گویشهای محلی وارد ادبیات عامه شده است (برخی شایعات عامیانه مبنی بر ترکیب آن از سم عنکبوت پایه علمی ندارد). امروزه این واژه کاربرد زندهای در زبان معیارهای رسمی ندارد و بیشتر دارای ارزش زبانی و تاریخنگاری در ادبیات عامیانه فارسی است.