یعنی چه
واژهٔ «مُمَجَّد» (با فتح جیم) اسم مفعول از باب تفعیل در زبان عربی است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که مورد ستایش قرار گرفته، به بزرگی یاد شده و مقامش گرامی داشته شده است. در مقابل، «مُمَجِّد» (با کسر جیم) به معنی ستاینده و تمجیدکننده است. این کلمه یک واژه کلاسیک و ادبی محسوب میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُمَجَّد (moma-j-jad) با تشدید و فتح بر روی حرف «ج» است، زمانی که به معنای ستوده شده باشد.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «ستوده شده»، «بزرگ داشته شده» یا «گرامی»، واژهٔ ۴ حرفی «ممجد» قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم ممجد در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به تجلیل و بالا بردن مقام اشاره دارند.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در خود این زبان با کلماتی هممعنی است که بار معنایی تکریم و بزرگداشت دارند.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژههایی چون ستوده، بزرگداشته، گرامی، معزز و محترم است. سعدی شیرازی در شعر خود این واژه را به کار برده و میگوید: «یکی پند پیرانه بشنو ز سعدی / که بختت جوان باد و جاهت ممجد».
در قرآن
عین کلمهٔ «مُمَجَّد» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، واژههای همخانوادهٔ آن از ریشه «م-ج-د» مانند صفت «مجید» ۴ بار در قرآن برای توصیف خداوند، قرآن کریم و عرش الهی ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ممجد
واژه مُمَجَّد ریشه در زبان عربی دارد و از ثلاثی مجرد «مجد» به معنای شرف، بزرگی و کرم مشتق شده است. این کلمه در اشعار و متون کهن فارسی به عنوان صفتی برای احترام، تعظیم و ستایش جایگاه افراد یا مفاهیم والا استفاده میشود. تفکیک تلفظ آن با فتح یا کسر جیم، تفاوت مفعول (ستوده شده) و فاعل (ستاینده) را مشخص میکند.
اگرچه خود این واژه در قرآن یافت نمیشود، اما به دلیل کاربرد همخانوادههای سرشناسی چون «مجید»، ارزش معنوی و ادبی بالایی در زبان فارسی پیدا کرده است و امروزه بیشتر در متون رسمی، ادبی و مسابقات جدول کاربرد دارد.