یعنی چه
ترکیب «شاه وحوش» یک ترکیب اضافی در زبان فارسی است. «شاه» به معنی فرمانروا یا برترین، و «وحوش» جمع واژه عربی «وحش» به معنی حیوانات وحشی است؛ بنابراین این اصطلاح در مجموع به معنای پادشاه یا برترینِ حیوانات وحشی به کار میرود و مصداق عینی آن «شیر» است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «شاهِ وُحوش» است که در آن حرف «و» در کلمه وحوش دارای ضمه (ُ) میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدول خودِ «شاه وحوش» با ۷ حرف است. بسته به تعداد حروف طراح جدول، کلماتی نظیر «شیر» یا «سلطان جنگل» نیز میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم و جایگاه نمادین شیر، از اصطلاحات رایج فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر معادلسازی ترکیبی، خود واژه «أسد» به معنی شیر به عنوان مظهر این عنوان شناخته میشود.
به فارسی
در واژگان و ادبیات فارسی، برگردانها و عبارات مرادفی چون سلطان جنگل، شاه جانوران، اسد، ضرغام، غضنفر و هژبر برای این مفهوم استفاده میشوند.
در قرآن
خود ترکیب «شاه وحوش» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، واژه پایه آن یعنی «وُحوش» (جمع وحش) یکبار در آیه ۵ سوره تکویر («وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ»؛ و آنگاه که حیوانات وحشی محشور شوند) به کار رفته است.
نماد چیست
این اصطلاح در ادبیات، فابلها و نمادشناسی فرهنگی مظهر قدرت، شجاعت و حاکمیت است؛ کما اینکه ایرج میرزا در شعر معروف شیر و موش میگوید: «که تو شاه وحوشی و من موش / موش هیچ است پیش شاه وحوش».
جمعبندی و توضیح کامل شاه وحوش
«شاه وحوش» یک اصطلاح ادبی و کنایهای در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژه فارسی (شاه) و عربی (وحوش) ساخته شده است. این عبارت مضاف و مضافالیهی، در ادبیات عامیانه و متون کهن به طور مستقیم به «شیر» اشاره دارد و او را به عنوان برترین و فرمانروای حیوانات درنده معرفی میکند.
اگرچه این ترکیب به صورت کامل در قرآن کریم نیامده، اما جزئی از آن یعنی واژه «الوحوش» در آیه ۵ سوره تکویر به چشم میخورد. در فرهنگ و ادبیات فارسی، شاه وحوش نماد بارز شجاعت، قدرت مطلق، ابهت و گاهی کنایه از حاکمان دلاور یا پهلوانان پرصلابت است و در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک عبارت ۷ حرفی شناخته میشود.