معنی
رعد در زبان فارسی به معنای بانگ و غرش ابر است؛ صدای بلند و ناگهانی که به دلیل تخلیهٔ بار الکتریکی در آسمان پیچیده و معمولاً پس از برق (صاعقه) شنیده میشود. در کاربرد ادبی نیز گاهی به معنای هیبت، تهدید یا صدای مهیب به کار میرود.
یعنی چه
این واژه از نظر علمی و طبیعی، به صوتی اطلاق میشود که هنگام تخلیهٔ بار الکتریکی میان دو ابر یا زمین شنیده میشود. از نظر لغوی، این کلمه حس اضطراب، حرکت و لرزش را تداعی میکند و در متون دینی و ادبی، مظهر ابهت و عظمت طبیعت است.
مترادف
واژههای فوق در زبان فارسی و لغتنامههای معتبر به عنوان معادلها و مترادفهای مستقیم برای توصیف صدای غرش آسمان ذکر شدهاند.
متضاد
در کاربرد طبیعی پدیدههای آسمانی، رعد مظهر «صوت و صدا» است، در حالی که برق یا آذرخش مظهر «نور و درخشندگی» به شمار میرود و از این حیث با یکدیگر تقابل دارند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی (ر-ع-د) مشتق شدهاند یا در زبان فارسی با ترکیب این واژه ساخته شدهاند و مفاهیمی چون لرزش و غرش را زنده میکنند.
ریشه
ریشه این واژه عربی است. در ریشهشناسی لغوی، معنای اصلی این ماده به حرکت، اضطراب، لرزش، ترس و هیبت بازمیگردد که به دلیل ماهیت لرزانندهٔ صدای آسمان، به آن رعد گفته شده است.
جمله سازی
در جدول
در سوالات جدول اگر به دنبال کلمهای سه حرفی به معنی غرش آسمان یا تندر باشید، پاسخ دقیق آن «رعد» است.
به انگلیسی
معادل اصلی و دقیق این پدیده صوتی در زبان انگلیسی واژه Thunder است. همچنین در زبان عربی علاوه بر رعد، کلماتی مانند دَویّ و هَدیر نیز در کاربردهای مشابه دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل رعد
واژه «رعد» در اصل کلمهای با ریشه عربی است که به معنای تندر و صدای غرش مهیب ابرها هنگام تخلیه بار الکتریکی (صاعقه) به کار میرود. این واژه در زبان فارسی کاملاً جا افتاده و به عنوان همنشین همیشگی «برق» شناخته میشود؛ به طوری که در پدیدارهای طبیعی، رعد مظهر صدا و لرزش، و برق مظهر نور و درخشش است.
در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم، این واژه اهمیت ویژهای دارد؛ به طوری که سیزدهمین سوره قرآن به نام «سوره رعد» نامگذاری شده و در آیاتی از آن، این پدیده به عنوان مظهر عظمت، خشم و در عین حال تسبیحگوی حمد الهی معرفی شده است. در روایات نیز گاه از آن به عنوان نشانه یا صدای فرشته موکل بر ابرها یاد میشود.
در ادبیات و فرهنگ فارسی، رعد نماد قدرت، هیبت، بیدارباش و ابهت طبیعت است. شاعران اغلب از صدای رعد به عنوان یک غوغای مژدهدهنده یاد میکنند که گریه و فریاد آن، نویدبخش بارش باران، زنده شدن زمین و در نهایت خنده و شکوفایی گلها در طبیعت است.