یعنی چه
«اتعطر» (در اصل أَتَعَطَّرُ) در زبان عربی فعل مضارع متکلم وحده از باب تفعل است که به معنای «من خود را خوشبو میکنم» یا «عطر میزنم» میباشد. این واژه در متون و زبان فارسی به مفهوم معطر شدن و به کار بردن بوی خوش استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس ساختار صرفی آن در باب تفعل به صورت اَتَعَطَّر (با تشدید روی حرف ط) است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات با مفهوم «عطر زدن به خود» یا «خود را خوشبو کردن»، واژه ۵ حرفی «اتعطر» به عنوان یک پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان مفهوم عطر زدن به خود و خوشبو شدن از عبارات فعلی فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه و ساختار عربی دارد و از ریشه (ع - ط - ر) مشتق شده است.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل عباراتی نظیر «خود را خوشبو کردن» و «عطرآگین شدن» است.
در قرآن
واژهٔ دقیق «اتعطر» یا دیگر مشتقات صریح ریشه «عطر» در کتاب قرآن یافت نمیشود؛ هرچند مفاهیم مرتبط با نظافت، طهارت و استفاده از طیبات و بوی خوش در آیات و به ویژه در سنت و احادیث نبوی بسیار مورد تاکید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل اتعطر
واژه «اتعطر» ریشه در زبان عربی و فعل مضارع از باب تفعل دارد که به معنای عطر زدن به خود و معطر شدن است. این کلمه از ریشه سه حرفی «ع-ط-ر» گرفته شده و با مفاهیمی همچون پاکیزگی، آراستگی و طهارت ظاهری پیوند دارد.
اگرچه این لفظ به صورت مستقیم در قرآن کریم به کار نرفته است، اما در فرهنگ اسلامی و سنن شرقی، استفاده از عطر و خوشبو کردن خویش از جایگاه و ارزش اجتماعی و معنوی بالایی برخوردار است و مکرراً در روایات به آن سفارش شده است.