یعنی چه
این عبارت به معنای خود را با انواع زینتها، جواهرات یا پیرایهها آراستن است. در مفهوم وسیعتر و استعاری نیز به معنی کسب جلوه، زیبایی، یا آراسته شدن به فضایل اخلاقی و معنوی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب فعلی به صورت [ziwar be xod gereftan] است که واژه زیور در فارسی میانه نیز به همین صورت به کار میرفته است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این عبارت دقیقاً خود «زیور بخود گرفتن» با ۱۳ حرف است. معادلهای کوتاهتری نظیر تزین یا آراسته شدن نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از افعالی که مفهوم خودآرایی و استفاده از وسایل تزیینی را میرسانند برای ترجمه این اصطلاح استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعال مشتق از ریشه «زین» و «حلی» دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم زیور به خود بستن هستند.
به فارسی
از برگردانها و واژههای هممعنی فارسی این عبارت میتوان به آراستن خود، زینت کردن خود، پیرایه بستن، تجمل، و جلوه کردن اشاره کرد که ریشه در فرهنگ زیبایشناختی ایرانی دارند.
در قرآن
خود این عبارت فارسی در قرآن نیست؛ اما مفهوم دقیق آن در آیه ۲۴ سوره یونس با فعل «ازَّيَّنَتْ» برای توصیف زمین سرسبز و آراسته آمده است: «حَتَّىٰ إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ». همچنین در آیه ۳۱ سوره نور به زینت و زیورآلات زنان اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، زیور گرفتن نماد شکوه، دلبری، طراوت بهاری و کمال است. در نگاه عارفانه نیز، زیور واقعی نماد آراسته شدن روح به فضایل اخلاقی و صفات الهی است، اگرچه گاهی در مفهوم منفی نماد دلبستگی افراطی به دنیا تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل زیور بخود گرفتن
عبارت «زیور بخود گرفتن» یک مصدر مرکب فصیح در زبان فارسی است که به معنای خودآرایی، تجمل و مزین شدن به جواهرات و اسباب زینت مادی به کار میرود. واژه «زیور» ریشهای کهن در زبانهای ایران باستان (پهلوی: zēwar) دارد که از ریشه زیب به معنی زیبایی مشتق شده است.
این اصطلاح افزون بر جنبه مادی، در ادبیات فارسی و متون اخلاقی کاربرد استعاری فراوانی دارد و به معنای آراسته شدن به فضایل انسانی، علم و اخلاق به کار میرود. در جدولهای کلمات کنایه از جلوه یافتن است و معادلهای دقیقی در زبانهای انگلیسی (To adorn oneself) و عربی (تزین) دارد.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در قرآن کریم وجود ندارد، اما مفهوم دقیق آن در قالب واژگانی چون «ازّينت» در توصیف آراستگی زمین و آیات مربوط به احکام زینت به چشم میخورد و در فرهنگ عامه و عرفانی نمادی از جمال، کمال باطنی و طراوت به شمار میآید.