یعنی چه
لاخیش یک واژه فارسی یا صفت لغوی نیست، بلکه یک اسم خاص جغرافیایی و تاریخی (اعلام) متعلق به عهد باستان است. این شهر استراتژیک در منطقه کنعان (جنوب غربی قدس/اورشلیم فعلی) قرار داشته و در سال ۵۸۹ پیش از میلاد ویران شده است. این محوطه به دلیل کشف تکهسفالهای حکاکیشده باستانی (معروف به نامههای لاخیش) در باستانشناسی اهمیت بالایی دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه با فتح یا سکون اولیه و کسر خاء به صورت لْآخِیشْ (با صدای شین در انتها) صورت میگیرد که برگرفته از ریشه عبری و کنعانی آن است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان شهر باستانی کنعان یا شهر ویرانشده باستانی، واژه «لاخیش» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این نام به صورت Lachish نگاشته میشود و در متون باستانشناسی و عهد عتیق به همین نام معروف است.
به عربی
در منابع عربی و جغرافیای تاریخی منطقه فلسطین، از این شهر با نام باستانی «لاخيش» یا نام امروزی محوطه باستانی آن یعنی «تل الدوير» یاد میشود.
به فارسی
از آنجا که لاخیش یک اسم خاص برای یک مکان جغرافیایی تاریخی است، معادل یا برگردان لغوی در زبان فارسی ندارد و در لغتنامه دهخدا نیز صرفاً به عنوان یک نام خاص به نقل از داستانهای عهد عتیق و پادشاه آن (یافیع) سرگذشتنگاری شده است.
در قرآن
این واژه هیچگونه کاربرد یا سابقهای در متن قرآن کریم و واژگان قرآنی ندارد و پیشینه آن صرفاً به متون تاریخ باستان، عهد عتیق (تورات) و گزارشهای باستانشناسی محدود میشود.
نماد چیست
در محافل علمی و باستانشناسی، لاخیش نمادی از خطوط اولیه سامی و نامههای سفالین باستانی است که تحول الفبای عبری پیشین را نشان میدهد. در ادبیات و فرهنگ عامه فارسی نمادپردازی خاصی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل لاخیش
واژه لاخیش برخلاف تصور اولیه، یک لغت یا صفت در زبان فارسی نیست و در فرهنگهای معتبری چون معین و عمید به عنوان مدخل زبانی ثبت نشده است. این عبارت در واقع یک اسم خاص جغرافیایی (اعلام) متعلق به شهري باستانی و استراتژیک در منطقه کنعان است که امروزه باستانشناسان محوطه تاریخی آن را با نام تل الدویر میشناسند.
شهرت تاریخی لاخیش به دلیل لوحها و تکهسفالهای حکاکیشدهای است که به «نامههای لاخیش» معروفند. این آثار اهمیت بسیار زیادی در مطالعه تاریخ خط، تحول الفبای عبری باستان و زبانهای سامی دارند. در لغتنامه دهخدا نیز این واژه صرفاً به عنوان یک نام خاص تاریخی و با استناد به سرگذشتهای عهد عتیق ذکر شده است.