یعنی چه
واژه شکروار در زبان فارسی به معنای چیزی است که ویژگیهای شکر را دارد؛ یعنی شیرین، گوارا و دلنشین است. در ادبیات کلاسیک معمولاً به عنوان قید برای شیوه سخن گفتن یا رفتار توام با خوشی و شیرینکامی به کار میرود.
تلفظ
این واژه از دو بخش تشکیل شده است: «شَکَر» که با فتحهی شین و کاف خوانده میشود و پسوند شباهت «وار» که به صورت ساکن در انتها تلفظ میگردد.
در جدول
در حل جداول متقاطع، اگر با راهنمای «مانند شکر» یا «شیرینوار» مواجه شدید، واژه ۶ حرفی شکروار پاسخ صحیح شماست.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم شکروار در زبان انگلیسی میتوان از صفتهایی که شباهت به شکر یا میزان شیرینی بالا را نشان میدهند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب حرف جر تشبیه با کلمه سکر یا صفت نسبی شکری برای بیان این حالت استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل، تعابیر مترادف دیگری مانند شکرسان و شکرخند وجود دارند که همان مفهوم شیرینی و حلاوت کلام یا ظاهر را منتقل میکنند.
نماد چیست
در نمادشناسی ادبیات فارسی، شکر و ترکیبات آن مانند شکروار، مظهر صلح و دوستی، خوشسخنی، رفع تلخیها و چشیدن لذتهای معنوی و مادی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل شکروار
واژه «شکروار» یکی از ترکیبات زیبای زبان فارسی است که از ترکیب اسم «شَکَر» و پسوند شباهت «وار» ساخته شده است. این واژه اگرچه در گفتار روزمره مدرن کمتر به گوش میرسد، اما در ادبیات کلاسیک ایران، به ویژه در اشعار نظامی گنجوی، به عنوان جلوهای از فصاحت و شیرینزبانی به کار رفته است.
به کارگیری این واژه به مخاطب حسی از لطافت و حلاوت را منتقل میکند. ساختار واژگانی آن به خوبی نشان میدهد که چگونه پسوندهای فارسی میتوانند از یک اسم مادی، صفتی پویا و کنایی برای حالات انسانی و گفتارهای دلنشین بسازند.