معنی زغنه چیست؟ تلفظ، در حل جدول و به انگلیسی

جمع‌بندی و توضیح کامل زغنه

واژه «زغنه» که در متون کهن و اصیل فارسی بیشتر به صورت «زغن» به کار رفته است، ریشه در زبان فارسی فصیح دارد و در فرهنگ لغت‌های قدیمی مانند لغت فرس اسدی طوسی نیز به آن اشاره شده است. این واژه از نظر جانورشناسی به پرنده‌ای شکاری، میان‌جثه و روزپرواز از تیره عقابیان تعلق دارد که امروزه آن را بیشتر با نام «کورکور» می‌شناسند. این پرنده به دلیل سبک زندگی خود که متکی بر لاشه‌خواری و شکار جوندگان کوچک است، جایگاه چندان والایی در میان پرندگان شکاری ادبیات ندارد.

در ادبیات عرفانی و کلاسیک ایران، به‌ویژه در اشعار شاعرانی چون حافظ و مولوی، زغن یا زغنه تقابل آشکاری با هما و شاهین دارد. هما نماد سعادت، بلندپروازی و شرف است، در حالی که زغن به عنوان موجودی دون‌همت، خسیس و طماع تصویر می‌شود که توانایی پرواز در اوج را ندارد و به غذای پست روی زمین قانع است. از این رو، بررسی این واژه علاوه بر جنبه لغوی، ابعاد نمادین گسترده‌ای را در شعر فارسی آشکار می‌سازد.