یعنی چه
الرهوه از واژگان اضداد در زبان عربی است؛ هم به معنی زمین پست و گودالی که آب در آن جمع میشود آمده و هم به معنی زمین بلند و تپه کمارتفاع. همچنین به حالت سکون، آرامش و گشایش نیز اطلاق میشود.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت الرَّهْوَة (با فتح راء و سکون هاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف (۶ حرف) مشخص میشود و معمولاً به عنوان معادل عربی گودال یا زمین مرتفع پرسش میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در معاجم کلاسیک به عنوان مکانی برای تجمع آب یا بلندی زمین توصیف شده است.
به ترکی
با توجه به دوگانه بودن معنای واژه در عربی، در زبان ترکی بسته به کاربرد به چکور (گودال) یا تومسک (تپه) ترجمه میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل فرورفتگی، زمین پست، آبراهه طبیعی، آرامش و در مفهوم مقابل آن، بلندی و تپه است.
در قرآن
خود کلمه الرهوه در قرآن نیست اما ریشه آن در آیه «وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْوًا» آمده که به معنی آرام و گشاده رها کردن دریا برای عبور است. همچنین شکل جمع آن (رهوات) در نهجالبلاغه به معنی فضاها و شکافهای گشوده به کار رفته است.
نماد چیست
در تفاسیر و متون ادبی، این واژه و ریشه آن به عنوان نمادی از آرامش، تسلیم در برابر جریان طبیعی و باز شدن راههای بسته (مانند شکافتن دریا) شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الرهوه
واژه «الرهوه» یک وامواژه اصیل عربی در زبان فارسی است که بیشتر در متون لغوی، دینی و تفسیری کاربرد دارد. این کلمه از اصطلاحات دستوری «اضداد» به شمار میرود، به این معنی که همزمان برای دو مفهوم کاملاً متضاد یعنی زمین پست و گودال و همچنین زمین بلند و تپه استفاده میشود. علاوه بر جنبه جغرافیایی، مفهوم سکون و آرامش نیز در ریشه آن نهفته است.
در ادبیات اسلامی، ریشه این واژه یادآور داستان حضرت موسی و شکافته شدن دریاست که در قرآن کریم به حالت آرامش و گشادگی دریا اشاره دارد. در نتیجه، این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک لغت تخصصی و جدولیه با ابعاد معنایی گوناگون شناخته میشود.