یعنی چه
ابن سمره یک ترکیب نسبی در زبان عربی است که از دو جزء «ابن» به معنی پسر و «سمره» تشکیل شده و در مجموع به معنای فرزندِ سمره یا منسوب به فردی به نام سمره است و به عنوان اسم خاص کاربرد دارد.
تلفظ
این عبارت در زبان عربی و فارسی به صورت اِبنِ سَمُرَه (Ibn Samurah / Ibn Samura) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ مدنظر در جدول برای این ترکیب، خود کلمه «ابن سمره» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
به عنوان یک اسم خاص، به صورت لاتین نگاشته و نویسهگردانی میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه و ساختار کاملاً عربی دارد و در متون تاریخی به همین صورت نگاشته میشود.
به فارسی
معادل مستقیم و روان این ترکیب عربی در زبان فارسی، «فرزند سمره» یا «پسر سمره» است و به عنوان واژه مستقل لغوی در فارسی کاربرد ندارد.
در قرآن
ترکیب «ابن سمره» در قرآن کریم ذکر نشده است. با این حال، ریشه سه حرفی آن (س-م-ر) یکبار در سوره مؤمنون آیه ۶۷ به صورت جمع فاعل («سامراً») به معنی شبنشینی و افسانهسرایی شبانه به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه نماد مفهوم فرهنگی یا ادبی خاصی نیست؛ اما در علوم نسبشناسی نشاندهنده تبار است. همچنین نام پدر برخی شخصیتهای مرتبط با این نسب (مانند سمرة بن جندب) در فقه اسلامی با «قاعده لاضرر» پیوند خورده است.
جمعبندی و توضیح کامل ابن سمره
عبارت «ابن سمره» یک واژه مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب نسبی و اسم خاص عربی است. جزء اول آن «ابن» به معنای پسر و جزء دوم آن «سَمُره» است که در لغت به معنای گندمگون، درخت اقاقیا یا گفتوگوی شبانه آمده است؛ بنابراین ابن سمره به طور کلی به معنی «فرزند سمره» یا «پسرِ شخص گندمگون» است.
در تاریخ اسلام و عرب، این نام به عنوان نسب و اسم خاص برای شخصیتهای متعددی نظیر عبدالرحمان بن سمره (از کارگزاران صدر اسلام) و عمر بن علی بن سمره جعدی (فقیه و مورخ یمنی) استفاده شده است. این عبارت در متون دینی مانند قرآن عیناً ذکر نشده و کاربرد اصلی آن در حوزه تاریخ و نسبشناسی است.