یعنی چه
«بستان شیرین» (یا بوستان شیرین) در اصطلاح لغتنامههای کهن فارسی مانند لغت فرس اسدی طوسی، برهان قاطع و لغتنامه دهخدا، نام یکی از نواها، دستانها یا الحان قدیمی موسیقی سنتی ایران در دوران ساسانی یا پس از آن است که توسط رامشگران و خنیاگران نواخته میشده است. این واژه کاملاً کلاسیک و ادبی است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [بُستانِ شیرین] است. واژه اول مخفف بوستان و واژه دوم صفت آن میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «از الحان موسیقی قدیم ایران» یا «نوای کهن ساسانی»، عبارت ده حرفی «بستان شیرین» قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای نام این لحن موسیقی از واجنویسی Bostan-e Shirin و برای معنای تحتاللفظی آن از عبارت Sweet Garden استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به صورت تحتاللفظی البستان الحلو و در توصیف موسیقایی آن، نغمة البستان الشجية به کار میرود.
به فارسی
معادلات و تعابیر دیگر این واژه در زبان فارسی شامل «لحن شیرین»، «نوای شیرین» و «دستان باربد» است که همگی به نوعی به موسیقی نغز و گوارای باستانی اشاره دارند.
نماد چیست
این عبارت نمادی از هنر خنیاگری باستان، شکوه طرب در دربار شاهان ساسانی و پیوند میان طبیعتِ باغ ایرانی و صوت خوش موسیقی سنتی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بستان شیرین
عبارت «بستان شیرین» یک ترکیب وصفی اصیل و کهن در زبان فارسی است که بیش از هر چیز به عنوان یکی از الحان، دستانها و نواهای موسیقی سنتی ایران در عهد باستان (بهویژه دوره ساسانی) شناخته میشود. این واژه در اشعار شاعران کلاسیک مانند منوچهری دامغانی نیز انعکاس یافته که نشاندهنده رواج و اهمیت آن در فرهنگ و هنر ایران زمین است.
از نظر ساختار واژگانی، این اصطلاح از دو بخش «بستان» (مخفف بوستان به معنای جایگاه بوی خوش) و «شیرین» (صفت به معنای گوارا و نغز) تشکیل شده است. این نامگذاری زیبا، تلفیقی از حس مطبوع یک باغ خرم و یک نوای گوشنواز موسیقی را به ذهن متبادر میسازد و نمونهای بارز از ذوق زیباشناختی ایرانیان پاکنهاد در نامگذاری نغمات موسیقی است.