یعنی چه
در لغت از ریشه «کفر» به معنی ستر و پوشاندن است. در اصطلاح دین، به کسی گفته میشود که خدا، نبوت یا نعمتی از نعمات الهی را انکار کند و حق را بپوشاند.
تلفظ
تلفظ صحیح واژه با فتحة الف و لام ساکن در ابتدا، و صدای کشیده «آ» پس از کاف است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به کلماتی با مفهوم بیدین یا منکر با شش حرف، واژه «الکافر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از واژههای عام مانند Disbeliever یا واژههای قدیمیتر با بار معنایی خاص مانند Infidel استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان برای اشاره به فرد منکر یا پوشاننده حقیقت به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی، واژههای متعددی بسته به سیاق متن به عنوان معادل آن به کار میروند که رایجترین آنها «منکر» و «بیدین» است.
در قرآن
ماده کفر و مشتقات آن بیش از ۵۲۰ بار در قرآن کریم آمده است. در قرآن کفر ابعاد گوناگونی دارد؛ از جمله کفر عناد (لجاجت) و کفر نعمت (ناسپاسی). همچنین در آیه ۲۰ سوره حدید، «کفار» به معنای لغوی آن یعنی کشاورزان (پوشانندگان بذر در خاک) به کار رفته است. صد و نهمین سوره قرآن نیز «الکافرون» نام دارد.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون سنتی فارسی، کافر گاهی به دلیل سیاهی و پوشاندن رخ، نماد «زلف یار» یا نماد «نفس اماره» است که جلوی دیدن نور حقیقت را میگیرد. تعابیری چون «دلِ کافر» نیز نماد بیرحمی و سنگدلی است.
جمعبندی و توضیح کامل الکافر
واژه «الکافر» اصالتاً از ریشه ثلاثی مجرد عربی (ک ف ر) به معنی ستر، پوشاندن و پنهان کردن گرفته شده است. در بافت فرهنگی و دینی جهان اسلام، این کلمه به کسی اطلاق میشود که آگاهانه حقیقت، توحید یا نبوت را انکار کند و روی آن پرده بپوشاند. با این حال، در لغت کهن عرب حتی به کشاورز نیز به دلیل پنهان کردن بذر زیر خاک، کافر میگفتند.
این واژه و مشتقات آن حضور بسیار پررنگی در قرآن کریم دارند و مفاهیم متنوعی از انکار لجبازانه عقیده تا ناسپاسی در برابر نعمتهای خداوند (کفران نعمت) را شامل میشوند. در شعر و ادب فارسی نیز اصطلاح کافر فراتر از معنای کلامی رفته و جنبههای نمادین ماننده تاری زلف معشوق یا سختی و سنگدلی را به خود گرفته است.