یعنی چه
واژه جلبوا صیغه جمع مذکر غایب از فعل ماضی در زبان عربی از ریشه (ج ل ب) است. این کلمه به معنای کشاندن و آوردن چیزی از جایی به جای دیگر، فراهم کردن، جذب کردن، یا در برخی سیاقها بانگ زدن، غوغا کردن و بسیج شدن برای هجوم است.
تلفظ
این کلمه به صورت جَلَبُوا تلفظ میشود؛ حرکات آن شامل فتحة روی جیم، فتحة روی لام، فتحة روی باء و واو ساکن در انتها است که به عنوان فعل ماضی عربی خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «آوردند به عربی» یا «فعل ماضی عربی به معنی جلب کردند»، واژه ۵ حرفی جلبوا قرار میگیرد.
به انگلیسی
با توجه به بارهای معنایی مختلف ریشه کلمه، در زبان انگلیسی بسته به متن از افعال مربوط به آوردن یا گردآوری استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که جلبوا خود یک فعل اصیل عربی است، در این زبان میتوان از افعال هممعنی مانند احضروا یا جمعوا به عنوان جایگزین استفاده کرد.
به فارسی
در ترجمه دقیق متون اسلامی و عربی به زبان فارسی، جلبوا به صورت «آوردند»، «منتقل کردند»، «بسیج شدند» یا «فراهم آوردند» برگردانده میشود.
در قرآن
خود صیغه ماضی «جَلَبُوا» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، فعل امر همخانواده آن از باب افعال یعنی «أَجْلِبْ» در آیه ۶۴ سوره إسراء درباره شیطان آمده است (وَأَجْلِبْ عَلَیْهِمْ بِخَیْلِکَ وَرَجِلِکَ) که به معنی بانگ زدن، سوق دادن و گسیل داشتن لشکر است. همچنین این فعل در نهجالبلاغه کاربرد فراوانی دارد.
نماد چیست
کلمه جلبوا یک فعل و ساختار صرفی در زبان است؛ به همین دلیل نماد مادی، حیوانی، اسطورهای یا فرهنگی خاصی در ادبیات فارسی و عربی برای آن تعریف نشده و صرفاً بار معنایی انتقال، گردآوری یا هجوم را حمل میکند.
جمعبندی و توضیح کامل جلبوا
واژه «جلبوا» یک فعل ماضی اصالتاً عربی در صیغه جمع مذکر غایب است که از ریشه ثلاثی مجرد «ج ل ب» مشتق شده است. معنای اصلی و اولیه این کلمه «آوردند»، «با خود آوردند» و «منتقل کردند» است، اما در کاربردهای وسیعتر و با توجه به سیاق متن، میتواند معنای «بسیج شدن»، «هجوم آوردن» یا «غوغا و گردآوری کردن» را نیز افاده کند.
این واژه اگرچه به صورت عیناً دستوری در متن قرآن مجید به کار نرفته، اما همخانوادههای آن مانند فعل امر «أجلِب» در آیات قرآنی و صیغههای مختلف آن در متون دینی و خطبههای نهجالبلاغه برای توصیف حرکت لشکرها یا پدیدهها به چشم میخورند. در زبان فارسی، این کلمه بیشتر به عنوان یک وامواژه در متون کهن، دینی و فقهی شناخته میشود و ریشه آن همخانواده کلماتی مثل جالب و جلب توجه است.