یعنی چه
براقه با تلفظ بَرّاقه به معنای زن بسیار درخشان، زیبارو و تابانبدن است. همچنین با تلفظ بُراقه به عنوان شکل مؤنث واژهٔ بُراق، به مرکب تیزرو و آسمانی پیامبر اسلام (ص) در شب معراج اشاره دارد.
تلفظ
این واژه بسته به معنای آن به دو صورت تلفظ میشود: بَرّاقَه (با فتح ب و تشدید ر) در معنای صفت درخشندگی و زیبایی، و بُراقَه (با ضم ب) در معنای مرکب معراج.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهٔ براقه دقیقاً یک پاسخ ۵ حرفی است که به عنوان صفت مؤنث درخشان یا اسب معراج کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معنای وصفی (درخشان و تابان) از واژههای Shining یا Shiny استفاده میشود و برای نام خاص مرکب معراج، معادل لاتین Al-Buraq یا Buraq به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، براقة صفت مؤنث از ریشه (ب ر ق) است. برای مرکب معراج نیز اصطلاح البراق کاربرد دارد.
به فارسی
برگردان و معادلهای فارسی این واژه شامل کلماتی چون رخشنده، مشعشع، منور و جلادار برای حالت وصفی، و اسب تیزرو یا سمند برای حالت اسمی هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی فارسی، این واژه نماد سرعت شگفتانگیز، نورانیت، همت بلند و مرکب عشق است که سالک و عارف را در سیر و سلوک تا فراتر از آسمانها و به پیشگاه حقیقت میرساند.
جمعبندی و توضیح کامل براقه
واژهٔ «براقه» از ریشهٔ عربی «ب ر ق» گرفته شده و دارای دو ساحت معنایی مجزا در ادبیات و فرهنگ اسلامی است. در ساحت اول، این کلمه به صورت صفت (بَرّاقَه) به معنی زنی بسیار زیبارو، منور و درخشان به کار میرود که مایهٔ روشنی چشم است. در ساحت دوم (بُراقَه)، شکل مؤنث واژهٔ بُراق بوده و به مرکب آسمانی و افسانهای پیامبر اسلام (ص) در شب معراج اشاره دارد.
اگرچه خود این کلمه به طور مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما مشتقات همخانوادهٔ آن مانند برق بارها ذکر شدهاند و داستان معراج مرتبط با آن در سوره اسراء مورد اشاره قرار گرفته است. این کلمه در شعر عرفانی فارسی به ویژه در آثار مولانا و عطار، جایگاه نمادین ویژهای دارد و نشاندهندهٔ سرعت سیر تکامل روح و مرکب عشق است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات، «براقه» یک پاسخ دقیق پنج حرفی است که بسته به راهنمای طراح، میتواند به معنای درخشندگی مؤنث یا نام دیگر مرکب آسمانی معراج مد نظر قرار گیرد.