یعنی چه
واژه مُحَبَّبة در لغت به معنای معشوقه، عزیزه، دلپسند و چیزی است که مورد علاقه و مهر قرار گرفته باشد. این کلمه صیغه مؤنث از اسم مفعول ریشه «ح ب ب» است.
تلفظ
این واژه به صورت مُحَبَّبَة (muḥabbaba) تلفظ میشود که دارای تشدید روی حرف «ب» اول است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه ۵ حرف دارد و به عنوان معادل دوستداشتنی یا محبوب مؤنث به کار میرود.
به انگلیسی
برای واژه محببة در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، عبارات فوق استفاده میشوند.
به عربی
از دیگر شکلها و هممعنیهای این واژه در زبان عربی میتوان به محبوبة و عزیزة اشاره کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی مانند دلنشین، مطلوب، معشوق و گرامی هستند.
در قرآن
عین واژه «مُحَبَّبَة» در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما افعال و مشتقات همخانواده آن مانند «حَبَّبَ» (سوره حجرات، آیه ۷) و «مَحَبَّة» (سوره طه، آیه ۳۹) در معنای ایجاد عشق، ایمان و محبت الهی به کار رفتهاند.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ اسلامی، این کلمه نمادی از زیبایی معنوی، تعلق خاطر، تجلی عاطفه و ویژگیهای دلنشین انسانی است و در گذشته نیز به عنوان یکی از صفات و نامهای مدینه منوره (محبوبة/محببة) استفاده میشد.
جمعبندی و توضیح کامل محببة
واژه «مُحَبَّبة» یک صفت عربی از ریشه «ح ب ب» است که به جامعه زبانی فارسی نیز راه یافته و کاربرد دانشنامهای دارد. این کلمه به معنای هر آن چیزی است که به دل مینشیند و مورد علاقه، تکریم و محبت قلبی قرار میگیرد. در متون قدیمی، این واژه علاوه بر کاربرد عمومی برای توصیف زنان یا مفاهیم مؤنثِ دوستداشتنی، به عنوان صفت ارادت به مکانهای مقدسی چون مدینه منوره نیز استعمال میشده است.
بررسی همخانوادههای این واژه مانند حب، حبیب و محبوب نشاندهنده عمق مفهوم عشق و دلدادگی در ساختار این کلمه است. اگرچه خود این صیغه صریحاً در قرآن نیامده، اما ریشه ارزشمند آن پایه و اساس آیات مربوط به مهر الهی و ایمان قلبی را تشکیل میدهد.