تلفظ
این واژه بر اساس قواعد آواشناسی فارسی کهن به صورت ساکن در انتهای هر دو بخش، یعنی «زادْ-خُوْر» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق این واژه در جدول ۶ حرف دارد و معمولاً به عنوان طراحان جدول برای واژههای پیر و فرتوت استفاده میشود.
به انگلیسی
برگردانهای انگلیسی این واژه همگی بر مفهوم سن بالا، سالخوردگی عمیق و کهولت سن دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی از واژگان مرتبط با کهولت سن و فرتوتی مفرط به عنوان معادل معنایی زادخور استفاده میشود.
به فارسی
در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا، معین و عمید، این واژه صفت مرکب به معنای کسی است که عمر زیادی را پشت سر گذاشته و به پیری شدید رسیده است.
در قرآن
واژه «زادخور» یک ترکیب کاملاً فارسی و کهن است؛ به همین دلیل در متن قرآن مجید یا واژگان عربی قرآنی وجود ندارد.
نماد چیست
این کلمه نماد تصویری یا اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما از نظر مفهومی مجاز و نمادی از سپری شدن عمر و انباشت تجربه در سنین پیری است.
جمعبندی و توضیح کامل زادخور
واژه «زادخور» یکی از لغات اصیل، کهن و البته منسوخ در زبان فارسی است که در متون کلاسیک و فرهنگهای لغت قدیمی مانند دهخدا و معین به چشم میخورد. این کلمه از ترکیب دو جزء «زاد» (به معنی سن، سال و عمر) و «خور» (از مصدر خوردن، به مجاز یعنی طی کردن و گذراندن) ساخته شده است؛ بنابراین مفهوم ترکیبی آن اشاره به کسی دارد که سن و سال زیادی را پشت سر گذاشته و روزگاران بسیاری را چشیده است.
امروزه این واژه کاربرد عامیانه یا رسمی در ادبیات معاصر ندارد و بیشتر در میان طراحان و حلکنندگان جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک واژه اصیل ۶ حرفی برای معنای پیر و فرتوت مورد استفاده قرار میگیرد. شناخت چنین واژگانی به درک بهتر ریشههای ساختاری و تکاملی زبان فارسی کمک میکند.