یعنی چه
«پس فکندن» (یا پس افکندن) در زبان فارسی به چند معنی عمده به کار میرود: نخست، کنار گذاشتن، اندوختن و پسانداز کردن مال و دارایی برای آینده؛ دوم، به تعویق انداختن و به عقب انداختن امور؛ سوم، باقی گذاردن مال و ترکه پس از مرگ به عنوان ارث برای بازماندگان.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «پَس فِکَندَن» (pas-fekandan) است که صورت کوتاهشدهای از «پَس اَفعَندَن» یا همان «پَس اَفکَندَن» در زبان فارسی فصیح و کهن میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) خودِ «پس فکندن» است. همچنین کلماتی نظیر «پسانداز کردن»، «اندوختن» و «تأخیر» نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و طراحان جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، عبارات متفاوتی معادل آن هستند؛ برای مسائل مالی از To save، برای زمان از To postpone و برای میراث از To leave an inheritance استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه «إدّخار» دقیقترین معادل برای جنبه اقتصادی آن، «تأجیل» برای جنبه زمانی و «ترکه» یا «ارث» برای جنبه مادی پس از مرگ است.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین اصیل در زبان فارسی شامل پسانداز کردن، اندوخته ساختن، ابقاء، تأخیر و ارث گذاردن است. کلمات همخانواده آن نیز پسافکند، پسفکند و پسافکنده (به معنی مالِ اندوخته یا میراث) هستند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات کلاسیک یا اسطورهشناسی نماد گرافیکی خاصی ندارد؛ اما در مفهوم کنایی و اخلاقی، نماد عاقبتپژوهی، دوراندیشی، حفظ منابع و قناعت است که به جمعآوری توشه یا تجربه برای آینده اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پس فکندن
واژه «پس فکندن» یا صورت کاملتر آن «پس افکندن»، یک مصدر مرکب اصیل پارسی است که از ترکیب پیشوند جهتی «پس» و مصدر «افکندن/فکندن» ساخته شده است. این واژه در متون کهن و ادبیات کلاسیک ایران جایگاه ویژهای داشته و پندهای اخلاقی فراوانی پیرامون آن شکل گرفته است.
این کلمه سه لایه معنایی متمایز دارد؛ در وهله اول مفهوم اقتصادیِ اندوختن ثروت و پسانداز برای روز مبادا را میرساند. در وهله دوم به تعویق انداختن زمان انجام کارها اشاره دارد و در نهایت، به مالي میگویند که انسان پس از مرگ برای فرزندان خود به ارث میگذارد تا تکیهگاهی برای آینده آنان باشد.
در مجموع، این واژه نشاندهنده هوشمندی، آیندهنگری و تدبیر در ابعاد مختلف زندگی (مالی، زمانی و خانوادگی) است و با وجود ریشهدار بودن در متون قدیمی، مفاهیم کاربردی و مدرنی را در خود جای داده است.