یعنی چه
واژهٔ شنعتی در زبان فارسی دو کاربرد عمده دارد؛ یا به عنوان صفت نسبی به معنی شخص زشتکار، رسوا و بدنام است، یا در متون کهن به عنوان اسم مصدر به معنی طعنهزنی، ملامت و سرزنش به کار میرود.
تلفظ
این واژه با فتح شین، سکون نون، فتح عین و تکواژ «ی» در پایان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف، خود «شنعتی» (۵ حرف) یا همریشههای آن مانند «شنیع» و «شناعت» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم زشتی اخلاقی، وقاحت یا مایهٔ شرمساری بودن این واژه، از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود از ریشهٔ ثلاثی مجرد عربی (ش ن ع) گرفته شده و با کلمات همخانوادهاش در عربی معنای یکسانی دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل کلماتی چون زشتی، وقاحت، بدنامی، رسوایی و در کاربردهای ادبی کهن به معنای سرزنش و عیبجویی است.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ بلکه در ادبیات و نثر کهن فارسی به عنوان نمادی انتزاعی برای نکوهش رفتارهای بسیار ناپسند، بیآبرویی و ملامتگری به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شنعتی
واژهٔ «شنعتی» ریشه در زبان عربی (از ثلاثی مجرد شنع) دارد و در زبان و ادبیات فارسی با دو رویکرد معنایی به کار میرود. در حالت اول به عنوان صفت نسبی، به هر امر یا شخص قبیح، زشتکار، رسوا و ننگآور اشاره میکند که مایهٔ بدنامی است. در حالت دوم و در متون کهن (مانند گلستان سعدی)، در نقش اسم مصدر ظاهر شده و به معنای طعنهزدن، ملامت کردن و راه انداختنِ موج سرزنش و شکایت کاربرد دارد.
نکتهٔ حائز اهمیت در کاربرد مدرن این کلمه، تفکیک آن از واژهٔ همآوا اما کاملاً متفاوت «صنعتی» است. گاهی در تایپ یا خوانش متون اشتباهاتی رخ میدهد، اما شنعتی باری کاملاً منفی، اخلاقی و ادبی در زمینهٔ قباحت و بیآبرویی دارد و فاقد هرگونه کاربرد مستقیم لفظی در قرآن کریم است.