معنی
در لغت به معنای فنا، دمار و از بین رفتن است و به فریادی که انسان هنگام مواجهه با مصیبتی جانکاه سر میدهد نیز گفته میشود.
یعنی چه
عبارت «وا ثبورا» در کاربردهای دعایی و قرآنی به معنای «وای بر من»، «مرگ بر من» یا «ای هلاکت من کجایی که مرا دریابی» است.
تلفظ
این واژه با ضمه ثاء و باء تلفظ میشود و در اصل عربی به همراه تنوین نصب (ثُبُوراً) به کار میرود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی به عنوان هممعنی هلاکت، نابودی یا فریاد حسرت دوزخیان شناخته میشود.
به انگلیسی
واژگان فوق در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم نابودی مطلق و فغان ناشی از مصیبت هستند.
به فارسی
این کلمه ریشه اصیل فارسی ندارد و یک واژه وارداتی از زبان عربی است که نزدیکترین برگردانهای فارسی آن «تباهی»، «فنا» و «بدبختی شدید» هستند.
در قرآن
این واژه به صورت دقیق دو بار در قرآن (آیه ۱۴ سوره فرقان و آیه ۱۱ سوره انشقاق) برای توصیف احوال اهل عذاب آمده است که از شدت سختی، فریاد واویلا سر میدهند.
نماد چیست
در ادبیات دینی و فرهنگ اسلامی، این واژه نماد معنویِ حسرت جانسوز و حال زار کسی است که راه نجاتی برای خود نمیبیند و آرزوی مرگ میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ثبورا
واژه «ثبورا» در اصل یک لفظ عربی و قرآنی از ریشه «ثـبـر» است که در زبان فارسی به عنوان یک کلمه مستقل رایج نیست، بلکه در متون مذهبی، تفاسیر و اصطلاحات جدول به کار میرود. معنای ریشهای آن حبس و منع است که در نهایت به مفهوم هلاکت، تباهی و نابودی مطلق دگرگون شده است.
این کلمه بیشتر زمانی استفاده میشود که فرد در اوج بدبختی و عذاب، فریادِ حسرت سر میدهد و مرگ خود را طلب میکند. در قرآن کریم نیز دوزخیان با گفتن این کلمه، ناله و فغان سر میدهند که به آنها پاسخ داده میشود امروز نه یک بار، بلکه بسیار فریاد هلاکت سر دهید چرا که عذاب شما پایانی ندارد.