یعنی چه
«مذمت تزویر» به معنای سرزنش، نکوهش و تقبیح رفتارهایی است که بر پایه ریاکاری، دورویی، سالوسبازی و آراستن باطل به صورت حق شکل گرفتهاند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی تشکیل شده و تلفظ صحیح آن به صورت [ma-zam-ma-te taz-veer] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع خودِ عبارت «مذمت تزویر» با ۹ حرف یا عبارات مشابهی چون «نکوهش ریا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی نظیر hypocrisy و deceit برای تزویر، و کلماتی مانند condemnation برای مذمت به کار میروند.
به عربی
از آنجا که هر دو واژه ریشه عربی دارند، ترکیب مستقیم آنها یا ترکیبات مشابهی چون ذم النفاق در این زبان استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون نکوهش دورویی، سرزنش فریبکاری و عیبجویی از سالوس و مکر است.
در قرآن
عین این عبارت ترکیبی در قرآن نیست؛ اما مفهوم آن به شدت در آیاتی که به تقبیح «ریاء الناس» (مانند سوره ماعون) و نهی از «زُور» و باطل (مانند آیه ۷۲ سوره فرقان) میپردازند، مطرح شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی (به ویژه شعر حافظ)، تزویر با نمادهایی چون خرقه و سجاده آلوده به ریا شناخته میشود و در فرهنگ عامه و حکایات، روباه نماد این مفهوم اخلاقی است.
جمعبندی و توضیح کامل مذمت تزویر
ترکیب «مذمت تزویر» از دو واژه با ریشه عربی (مذمت از ذمم و تزویر از زور) ساخته شده است که در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح اخلاقی و ادبی به کار میرود. این واژه به طور کلی به معنای نقد، سرزنش و عیبجویی از رفتارهای فریبکارانه، دورویی و ظاهرسازی است که در برابر ارزشهای والایی چون صداقت، اخلاص و یکرنگی قرار میگیرد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، به ویژه در اشعار حافظ، تزویر و سالوسبازی به عنوان بزرگترین آفت اخلاقی جامعه معرفی شده و همواره مورد تاخت و تاز و مذمت قرار گرفته است. اگرچه خود این ترکیب ساختار قرآنی ندارد، اما شالوده معنایی آن با مفاهیمی مثل نفاق و ریا در متون دینی به شدت تقبیح شده است.