یعنی چه
این عبارت به معنای تسکین دادن، رفع اندوه و اضطراب، و ایجاد ثبات قدم و اطمینان خاطر در قلب پیامبران (ع) از سوی پروردگار در برابر سختیهای رسالت و تکذیب مخالفان است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «آرامشبخشی (ā rā mesh bakh shi) به (be) انبیاء (an bi yā)» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ «ارامش بخشی به انبیاء» با ۱۷ حرف است. همچنین مفاهیم همارز مانند «تثبیت فواد» یا «سکینه الهی» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عبارتهایی که دلالت بر آرامشبخشی و تسلیبخشی دارند استفاده میشود.
به عربی
در متون و تعابیر عربی و قرآنی، این مفهوم با کلیدواژههای تثبیت، سکینه و تسلیه شناخته میشود.
به فارسی
معادل صریح و روان فارسی آن «دلگرمی دادن به پیامبران»، «ایجاد اطمینان در فرستادگان خدا» و «تسکین دادن به دلهای رسولان» است.
در قرآن
این ترکیب به صورت مستقیم در قرآن نیامده، اما مفهوم آن بارها ذکر شده است؛ مانند «کَذٰلِکَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَکَ» (فرقان/۳۲) برای استوار کردن دل پیامبر، و «فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ» (فتح/۲۶) که به نزول آرامش غیبی بر رسول خدا اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ قرآنی، این مفهوم نماد حمایت مطلق و ویژه الهی از رسولان در برابر شداید است. نماد عینی آن «سَکینه» (آرامش غیبی فرود آمده بر قلب) و «نُعاس» (خواب سبک آرامشبخش در بحبوحه جنگ) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ارامش بخشی به انبیاء
عبارت «آرامشبخشی به انبیاء» یک اصطلاح لغوی مستقل یا ترکیب ثابت در دیکشنریهای کلاسیک فارسی نیست، بلکه یک گزاره و مفهوم تفسیری-قرآنی است. این اصطلاح توصیفکننده پدیده تسلیبخشی، دلداری و اعطای طمأنینه از سوی خداوند به پیامبران در مواجهه با سختیهای رسالت، تکذیب فرستادگان و آزار مخالفان است.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، نزدیکترین واژگان به این مفهوم «سکینه الهی» و «تثبیت فؤاد» هستند که به عنوان نمادهای عینیِ ثبات قدم و آرامش غیبی بر قلب فرستادگان الهی نازل میشدند تا آنها را در مسیر مأموریتشان استوار نگاه دارند.