یعنی چه
واژه لبثه (با تلفظ لَبْثَة) از ریشه عربی «ل ب ث» گرفته شده و در لغت به معنای یک مرتبه مکث کردن، تأخیر یا ماندن در جایی است. اگر به صورت لِبثَه تلفظ شود، به هیئت و نوعِ درنگ کردن اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ رایج آن به صورت فَتْح لام (لَبْثَة) به معنی اسم مرّه (یکبار درنگ) است و با کَسْر لام (لِبْثَة) به نوع و کیفیت اقامت و توقف دلالت میکند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه لبثه با ۴ حرف به عنوان پاسخِ راهنماهایی چون «یکبار درنگ» یا «توقف و مکث» شناخته میشود.
به انگلیسی
این کلمات در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم توقف زمانی و ماندن در یک مکان هستند.
به عربی
واژه لبثه خود ریشه اصیل عربی دارد و در زبان عربی معیار به همین صورت یا در قالب مصدر لبث و مکث استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای رساندن مفهوم مکث و توقف از این افعال و اسامی مصدر استفاده میشود.
در قرآن
هرچند خود ساختار «لبثه» به طور مستقیم در قرآن نیست، اما ریشه آن (ل ب ث) ۳۱ بار در قالب افعالی مانند «فَلَبِثَ فِيهِمْ» (پس در میان آنان ماند) و «کَمْ لَبِثْتُمْ» (چه مدت درنگ کردید) به کار رفته که همگی به ماندن و سنجش زمان اقامت اشاره دارند.
نماد چیست
این واژه به عنوان یک مفهوم انتزاعی، سمبل تصویری خاصی ندارد؛ اما در ادبیات و متون عرفانی نمادی از مکث، تأمل، انتظار عمیق و گاهی توقف روح در یک مرحله از سلوک به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لبثه
واژه «لبثه» یک کلمه وامگرفته از زبان عربی است که به متون کهن فارسی راه یافته است. این کلمه به طور کلی مفهوم «درنگ کردن»، «مکث» و «توقف زمانی» را میرساند. بسته به نوع حرکهگذاری، میتواند به معنای یک مرتبه درنگ کردن (لَبثه) یا نوع و کیفیت اقامت (لِبثه) باشد.
باید توجه داشت که این کلمه را نباید با واژه «لثه» (بافت دندان) اشتباه گرفت، چرا که از ریشهای کاملاً متفاوت به نام «ل ب ث» مشتق شده است. ریشه این کلمه کاربرد فراوانی در آیات قرآن کریم دارد و همواره برای توصیف مدت زمان ماندن انسانها در دنیا، برزخ یا یک مکان خاص استفاده شده است.