میزیدن یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل میزیدن

واژهٔ «میزیدن» یک فعل کهن و اصیل پارسی است که از ریشه‌های باستانی هندواروپایی و فارسی میانه (پهلوی) به جا مانده است. این فعل که به معنای ادرار کردن و دفع پیشاب است، در زبان امروز فارسی کاملاً منسوخ شده و جای خود را به ترکیبات فعلی جدیدتر مانند ادرار کردن داده است. بن مضارع این فعل یعنی «مِیز» به معنای خودِ ادرار است که نباید آن را با واژهٔ «میز» (به معنی پیشخوان یا اثاثیه منزل) که ریشهٔ اروپایی دارد اشتباه گرفت.

این واژه گرچه کاربرد روزمره ندارد، اما در لغت‌نامه‌های معتبری همچون دهخدا، معین و عمید ثبت شده و بررسی ریشه‌شناسی آن پیوند عمیق ساختار زبانی فارسی با دیگر زبان‌های هندواروپایی را نشان می‌دهد. در متون نظم و نثر کهن، گاه برای حفظ فصاحت یا به ضرورت شعر از این فعل و هم‌خانواده‌های آن مانند «میختن» استفاده شده است.