یعنی چه
این واژه در اصل به معنای اظهار بزرگی و برتریطلبی بدون داشتن شایستگی واقعی است. فردی که این حالت را دارد، خود را بالاتر از دیگران و حتی حق میبیند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی همزه استفهام آغازین و سکون سین و کاف است: أَسْتَکْبَرْتَ.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این بخش با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) دقیقاً خودِ واژهٔ «استکبرت» یا معادلهای آن است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، به دلیل وجود همزه استفهام توبیخی در آیه، به صورت جملات پرسشی گذشته بیان میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن عبارتند از: آیا خود را بزرگ دیدی؟ آیا غرور ورزیدی؟ آیا دچار خودبرتربینی شدی؟
در قرآن
این واژه دقیقاً یکبار در قرآن کریم آمده است؛ آنجا که خداوند به ابلیس میفرماید: «أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ الْعَالِينَ» (آیا تکبر ورزیدی یا از بلندمرتبگان بودی؟).
نماد چیست
در فرهنگ و متون دینی، این عبارت نماد سرکشی در برابر حق و ترجیح دادن پندارهای باطل خویش بر فرمان الهی است که به سقوط فرد منجر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل استکبرت
واژهٔ «استکبرت» یک فعل اصالتاً عربی از ریشه (ک-ب-ر) و باب استفعال است که با همزه استفهام توبیخی همراه شده است. این کلمه در ادبیات دینی و قرآنی جایگاه ویژهای دارد و به معنای «آیا خود را بزرگ پنداشتی؟» یا «آیا گردنکشی کردی؟» به کار میرود.
تنها کاربرد دقیق این واژه در قرآن کریم، در سوره ص و در جریان بازخواست ابلیس توسط خداوند پس از نافرمانی از سجده بر آدم است. این کلمه نشاندهنده ریشه اصلی گناه ابلیس یعنی همان نژادپرستی، خودبرتربینی و ترجیح دادن آتش بر خاک است.
در فرهنگ عامه و اخلاق اسلامی، این لفظ تجسم عینی طغیان در برابر حقیقت و نماد آغاز سقوط اخلاقی و معنوی انسان یا هر موجود مکلف دیگری است که به جای تواضع، راه سرکشی را در پیش میگیرد.