یعنی چه
مواجید در اصطلاح عرفان و تصوف، به کیفیتهای وجدانی و احوال خوش معنوی گفته میشود که به صورت ناگهانی یا بر اثر عبادات و سماع بر قلب سالک خطور میکند.
تلفظ
این واژه به فتح میم و الف ممدوده تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون وجدها، حالات روحانی، احساسات عارفانه و کشف و شهود به عنوان راهنما برای این واژه ۶ حرفی به کار میروند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مواجید در زبان انگلیسی از عباراتی که به تجربههای شهودی و حالات خلسه معنوی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فصیح صورت مَواجِد (جمع واجد) کاربرد دارد، اما در متون صوفیه عربی کلمه مَواجید نیز به عنوان جمع سماعی و خلاف قیاسِ «وَجْد» استفاده شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیمی که بتوانند تمام بار معنایی عرفانی مواجید را بر دوش بکشند شامل یافتههای درون، غلیانهای شوق و احوال خوش دل هستند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ تصوف، مواجید نمادی از بیخودی، غلبه عشق راستین و حرکات بیاختیار ناشی از شوق و گریه عارف در اثر تجلیات الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل مواجید
واژه مواجید اصطلاحی تخصصی در حوزه عرفان و تصوف است که اگرچه از ریشه عربی «و ج د» مشتق شده، اما ساختار جمع آن تا حدودی خلاف قیاس صرفی است و بیشتر در متون صوفیانه رواج دارد. این کلمه به حالات متغیر، ذوقها، شیفتگیها و یافتههای قلبی زودگذری اشاره دارد که در اثر عبادات، استماع نغمههای معنوی (سماع) یا الطاف الهی بر جان سالک و عارف چیره میشود.
برخی لغتشناسان معتقدند این کلمه در زبان عربی معیار به صورت «مواجد» (جمع واجد) به معنی احساسات و عواطف درونی است، اما در اصطلاح صوفیه ایران و متون ادبی، مواجید جایگاه نمادین خاصی پیدا کرده و نمایانگر تسلیم محض، بیخودی و رقص روحانی در برابر جذبههای حق تعالی است.