معنی
واژهٔ «دد» در زبان فارسی به معنای حیوانات وحشی و درندهای است که غریزه گوشتخواری دارند. این کلمه در متون کهن به طور کلی به هر حیوان غیر اهلی و وحش نیز اطلاق شده است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف جانورانی به کار میرود که خوی وحشیگری دارند و در طبیعت به شکار میپردازند. در زبان عامه و ادبیات، مجازاً به افراد ظالم و فاقد انسانیت نیز دد گفته میشود.
مترادف
این واژهها همگی بر مفهوم وحشی بودن و خوی درندگی دلالت دارند.
متضاد
«دام» مستقیمترین متضاد دد است که به حیوانات اهلی و بیآزار اشاره دارد.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که به حیوانات وحشی، زمخت یا شکارچی اشاره دارند معادل دد قرار میگیرند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم دد از صفتهای درندگی و وحشی بودن استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادل سرهٔ این واژه در زبان فارسی همان جانور وحشی یا گوشتخوارِ تیزدندان است.
جمعبندی و توضیح کامل دد
واژهٔ «دد» یک اصطلاح اصیل فارسی با ریشهای کهن در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی است که به طور مشخص به جانوران وحشی و درندهای چون شیر، گرگ و پلنگ اشاره دارد. این واژه در تقابل مستقیم با کلمهٔ «دام» (به معنی حیوان اهلی و بیآزار) قرار میگیرد و ترکیب معروف «دد و دام» کل جانداران حیات وحش و اهلی را پوشش میدهد.
در فرهنگ و ادبیات کلاسیک فارسی، دد فراتر از معنی ظاهری خود رفته و به عنوان یک نماد عمیق به کار رفته است. شاعران بزرگی همچون مولانا و سعدی از این واژه برای نشان دادن خوی تاریک، وحشیگری، ستمگری و ابعاد مهارنشدنی نفس حیوانی در برابر انسانیت و تمدن استفاده کردهاند که نمونه بارز آن بیت مشهور «دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست» است.