یعنی چه
واهبه صفت مؤنث از ریشه «وهب» است و به زنی اشاره دارد که مال، هدیه یا نعمتی را بدون چشمداشت و بهطور رایگان به دیگری میبخشد. در اصطلاحات فقهی و حقوقی نیز به زنی که مال خود را به دیگری «هبه» میکند، واهبه میگویند.
تلفظ
تلفظ این واژه بر وزن اسم فاعل مؤنث عربی (فاعِلة) به صورت [واهِبَه / واهِبِه] است.
در جدول
در کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «زن بخشنده» یا «عطاکننده» به کار میرود و ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی دقیق ساختار مؤنث آن در انگلیسی از کلمه Benefactress یا عبارت تصریحی Donor (Female) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این کلمه اسم فاعل مؤنث از ریشه (و هـ ب) است و در کنار واژههایی مانند المانحة و المعطية به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معادلهای مستقیمی چون بخشنده، دادگر، دهنده و هدیهکننده برای تداعی مفهوم آن استفاده میشود.
در قرآن
خود کلمه «واهبه» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما ریشه آن (و هـ ب) در قالب افعالی مانند «یَهَبُ» (میبخشد) یا اسمای حسنی مانند «الوهّاب» کاربرد فراوانی دارد. نزدیکترین کاربرد ساختاری، فعل ماضی مؤنث «وَهَبَتْ» در آیه ۵۰ سوره احزاب است (...وَامْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ...).
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای خاصی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی و ادبیات فقهی، مظهر سخاوتمندی، اعطای بیعوض، رحمت و کرامت زنانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل واهبه
واژه «واهبه» یک صورت صرفی و اسم فاعل مؤنث از ریشه عربی «وهب» است که معنای زنِ بخشنده، عطاکننده و دهنده هدیه بدون چشمداشت را افاده میکند. این کلمه در زبان فارسی کاربرد مستقلِ روزمره و گستردهای ندارد و بیشتر در نامگذاریهای مذهبی دختران یا در متون حقوقی، فقهی و ادبیات دینی به چشم میخورد.
در حوزه حقوق و فقه، واهبه صفت زنی است که مال خود را به شکل «هبه» به دیگری واگذار میکند. اگرچه خود این لفظ دقیقاً در قرآن نیامده، مشتقات همخانواده آن مثل هبه، موهبت و وهاب پُرکاربرد بوده و همگی پیامآور مفهوم سخاوت و کرامت هستند.