یعنی چه
واژه مستوحاه در اصل اسم مفعول مؤنث از ریشه «وحی» در زبان عربی است و در زبان فارسی به معنای چیزی است که از یک منبع بیرونی، طبیعت، یا اثری دیگر الهام گرفته شده یا بر اساس آن ساخته و پرداخته شده باشد.
تلفظ
این واژه به صورت مُسْتَوْحَاة تلفظ میشود که در زبان فارسی معمولاً تاء تأنیث پایانی آن به صورت «ه» صامت یا مصوت خوانده یا نوشته میشود.
در جدول
کلمه «مستوحاه» در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ برای راهنمای «الهامگرفته» یا «برگرفته از چیزی» به کار میرود و ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن عباراتی نظیر Inspired یا Derived برای رساندن مفهوم این واژه استفاده میشوند.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و شکل مذکر آن «مستوحى» و شکل مؤنث آن «مستوحاة» است.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این کلمه شامل واژگانی چون الهامگرفته، برگرفته، اقتباسشده و مأخوذ هستند.
در قرآن
عین صیغه «مستوحاه» در قرآن کریم نیامده است، ولی ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «و ح ی» و مشتقات فعلی آن مانند «أَوْحَىٰ» (به معنی الهام کرد یا وحی فرستاد) بارها در آیات مختلف نظیر آیه ۶۸ سوره نحل استفاده شده است.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات و هنرهای تجسمی نماد شهود، دریافت معنا، ارتباط غیرمستقیم ذهنی و تاثیرپذیری خلاقانه و هنرمندانه از یک منبع بیرونی یا ماورایی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مستوحاه
واژه «مستوحاه» یک وامواژه عربی در زبان فارسی (اسم مفعول مؤنث از باب استفعال) است که در متون هنری، ادبی و نقدهای معاصر کاربرد چشمگیری دارد. این واژه به معنای «الهامگرفته» یا «برگرفته از ایده و منبعی دیگر» است؛ به عنوان مثال وقتی گفته میشود «این شعر مستوحاه از طبیعت است»، یعنی شاعر در سرودن آن از عناصر طبیعت الهام گرفته است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه به ریشه «وحی» بازمیگردد که مفهوم القای پنهانی معنا در ذهن یا ارتباط معنوی را در خود دارد. هرچند خودِ این صیغه در قرآن کریم یافت نمیشود، اما ریشه خلاقانه و معنایی آن در آیات متعددی به کار رفته است. در کاربردهای املایی و جدول کلمات نیز این واژه با ۷ حرف، معادل کلماتی چون اقتباسشده و برگرفته قلمداد میشود.