یعنی چه
این کلمه یک فعل امر جمع مذکر مخاطب به همراه ضمیر مفعولی «هُ» (او/آن) از ریشه عربی «ضرب» است که به معنای فرمان دادن به زدن، کوبیدن یا تنبیه کردن یک فرد یا شیء میآشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره همزه وصل، سکون ضاد، کسره راء، ضمه باء و سکون واو مدی به صورت «اِضْرِبوه» است که ضمیر «ه» در انتهای آن در حالت وقف ساکن میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «او را بزنید در قرآن» یا فعل امر عربی ۶ حرفی، واژه «اضربوه» است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این عبارت بسته به شدت و بافت متن شامل عبارات فوق برای فرمان دادن به آسیب یا ضربه زدن به یک مفعول مذکر است.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است. صیغه امر جمع مذکر مخاطب از فعل «ضرب، یضرب» همراه با ضمیر متصل مفعولی.
به فارسی
در ترجمه روان فارسی به صورت «او را بزنید» یا «بر آن ضربه فرود آورید» معنا میشود که بسته به بافت کاربرد، میتواند معنای فیزیکی یا تنبیه نمادین داشته باشد.
در قرآن
این عبارت دقیقاً در آیه ۷۳ سوره بقره آمده است: «فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا» (پس گفتیم: قسمتی از آن گاو ذبحشده را به مقتول بزنید تا به اذن خدا زنده شود و قاتل را معرفی کند). نباید آن را با واژه «اضربوهن» در آیه ۳۴ سوره نساء که به تنبیه زنان اشاره دارد اشتباه گرفت.
نماد چیست
در متون کلاسیک و بلاغت عربی، این واژه نمادی از اقدام عملی قاطع، تنبیه و یا ایجاد اثر است؛ چرا که ریشه ضرب همیشه به معنای زدن فیزیکی نیست و گاهی معنای نمادین مانند ضربالمثل (مثال زدن) دارد.
جمعبندی و توضیح کامل اضربوه
واژه «اضربوه» یک فعل امر ششحرفی کاملاً عربی از ریشه «ض ر ب» است که به همراه ضمیر مفعولی آمده و معنای دقیق آن «او را بزنید» یا «به آن ضربه بزنید» میباشد. همخانوادههای فراوانی از این ریشه در زبان فارسی رواج دارند که از جمله آنها میتوان به ضربه، ضارب، مضروب و مضارب اشاره کرد.
این کلمه به عنوان یک لفظ قرآنی در سوره بقره برای اشاره به داستان گاو بنیاسرائیل و زنده شدن مقتول به کار رفته است. در ادبیات دینی و فقهی نیز گاهی در باب اجرای حدود یا تنبیهات از این واژه استفاده میشود که بسته به سیاق متن، مفاهیم متفاوتی از ضربه واقعی تا تنبیهات نمادین و یا ایجاد اثر مفهومی را در بر میگیرد.