یعنی چه
این عبارت یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای مایهٔ زیبایی، رونق و سربلندی چیزی یا کسی شدن به کار میرود. در کاربرد مجازی نیز به مفهوم ارزش یا شکوه دادن به یک محفل یا موضوع استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحة روی زاء و نون در بخش اول (زِینَت) و سکون روی خاء و شین در بخش دوم (بَخْشیدَن) صورت میگیرد.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد. بسته به طراح جدول، کلمات هممعنی مانند آراستن یا تزیین نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از افعال متنوعی که مفهوم آرایش و افزایش زیبایی ظاهری یا معنوی را میرسانند، استفاده میشود.
به عربی
ریشه بخش اول این فعل مرکب عربی است و در زبان عربی از فعل زَینَ یا مصدر تزیین برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این عبارت شامل آراستن، پیرایش کردن، زیور دادن، آذین بستن و صفا دادن هستند که همگی بر افزایش حسن و جمال دلالت دارند.
در قرآن
اگرچه خود فعل مرکب فارسی در قرآن نیست، اما ریشه عربی آن (زینت و زین) فراوان آمده است؛ مانند آراستن آسمان با ستارگان توسط خداوند («إِنَّا زَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیَا بِزِینَةٍ الْكَوَاكِبِ») یا زیبا جلوه دادن اعمال زشت توسط شیطان («وَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ»).
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این مفهوم نماد ارزش دادن به حضور دیگران است (مانند عبارت زینتبخش محفل). در متون عرفانی و دینی نیز گاهی به عنوان نماد ظاهرگرایی و فریبندگی جلوههای مادی دنیا به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زینت بخشیدن
عبارت «زینت بخشیدن» یک فعل مرکب عربی-فارسی است که از ترکیب واژه عربی «زینت» (به معنی آرایش و زیبایی) و فعل فارسی «بخشیدن» شکل گرفته است. این اصطلاح در اصل به معنای آراستن، پیرایش و افزودن بر جلوه ظاهری یک شیء یا فرد به کار میرود و در جدول کلمات متقاطع به عنوان یک عبارت ۱۰ حرفی شناخته میشود.
در کاربردهای معنوی و اجتماعی، زینت بخشیدن دلالت بر ارزشافزایی، گرامی داشتن و محترم شمردن دارد؛ برای نمونه، تعارفِ «حضور شما زینتبخش محفل ماست» بیانگر اعتبار و شکوهی است که یک مهمان به جمع میبخشد. در فرهنگ قرآنی نیز مشتقات این کلمه به دو جنبه هدایتگر (آراستن آسمان یا ایمان در دلها) و فریبنده (تزیین اعمال ناپسند توسط شیطان) تقسیم میشود.