یعنی چه
خار شتر (با نام علمی Alhagi) گیاهی نیمهدرختچهای، بسیار خاردار و سختکوش است که در مناطق خشک، بیابانی و خاکهای شور میروید. این گیاه ریشههای بسیار عمیقی دارد و شیرهٔ شیرین آن که روی برگ و شاخههایش رسوب میکند، همان ترنجبین معروف است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت ترکیبی از دو کلمهٔ «خار» با سکون ر و «شُتُر» با ضمه روی حروف ش و ت میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتواند «گیاه خار شتر»، «خارشتر»، «اشترخار»، «خاراشتر» یا «آدور» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متداولترین واژه برای آن Camelthorn است و به دلیل تولید ترنجبین به آن Persian manna plant نیز میگویند.
به عربی
در زبان عربی به این گیاه شوکة الجمل (به معنای خار شتر)، الحاجّ یا العاقول گفته میشود؛ شایان ذکر است که نام علمی گیاه (Alhagi) نیز از واژه الحاجّ گرفته شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی و بسیاری از گویشهای ترکی، این واژه را دقیقاً معادل با معنای فارسی آن یعنی Deve (شتر) dikeni (خار) مینامند.
به فارسی
در زبان و گویشهای مختلف فارسی نامهای دیگری همچون خارشتر، اشترخار، خاراشتر، علف ترنجبین و آدور (در گویشهای محلی جنوب و مرکز ایران) برای این گیاه به کار میرود.
نماد چیست
این گیاه به دلیل فرستادن ریشههای بسیار عمیق به اعماق زمین (تا ۷ متر) جهت جذب آب در اوج خشکی بیابان، در فرهنگ و ادبیات نماد مقاومت، سرسختی، صبوری و قناعت در برابر ناملایمات طبیعت است.
جمعبندی و توضیح کامل گیاه خار شتر
گیاه خار شتر که در اصطلاح عامیانه به آن خارشتر نیز میگویند، یکی از مقاومترین بوتههای خاردار بیابانی است که به خانواده باقلاییان تعلق دارد. نامگذاری این گیاه در زبانهای فارسی، عربی و ترکی همگی به علاقه فراوان شتر به تغذیه از این بوته سخت و تیغدار اشاره دارد. این گیاه با ریشههای بسیار ژرف خود توانایی بقا در کویرها و خاکهای شور را دارد.
از نظر اقتصادی و دارویی، اهمیت خارشتر در ترشحات قندی آن است که به شکل دانههای جامد به نام ترنجبین روی شاخههای آن پدید میآید و در طب سنتی ایران به عنوان یک ملین و تببر قوی کاربرد دارد. گرچه نام خارشتر به طور مستقیم در قرآن نیامده است، اما بسیاری از مفسران مَنّ (روزی آسمانی بنیاسرائیل) را همان ترنجبین حاصل از این گیاه میدانند.