یعنی چه
زغن پرندهای گوشتخوار و مردارخوار از راسته شکاریان روزانه و تیره عقابسانان است. این پرنده جثهای متوسط، منقاری قلابشکل و دمی دوشاخ دارد و به ربودن جوجهها و شکار موش معروف است. در زبان امروزی به آن کورکور نیز میگویند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به فتح زا و فتح غین (زَغَن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند کورکور، غلیواج، خاد، موشگیر و غلیواژ به عنوان پاسخهای جایگزین برای زغن شناخته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این نوع پرندگان شکاری Kite گفته میشود که گونهٔ معروف آن در ایران کورکور سیاه یا همان Black Kite است.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی و اسامی دیگر این پرنده شامل غلیواژ، غلیواج، خاد، موشگیر، پند و جوزهلوا (جوجهربا) است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، زغن نماد فرومایگی، شومی، طمعکاری و بلندپرواز نبودن است. شاعران معمولاً آن را در تقابل با پرندگان بلندمرتبهای چون هما، شاهین و طوطی قرار میدهند تا تفاوت میان انسانهای اصیل و دونمایه را آشکار کنند.
جمعبندی و توضیح کامل پرنده زغن
پرنده زغن که امروزه بیشتر با نام «کورکور» شناخته میشود، یکی از واژگان اصیل زبان فارسی و از مرغان شکاری و مردارخوار جثه متوسط است. این پرنده به دلیل عادت رفتاریاش در ربودن جوجهها و گوشت و همچنین تغذیه از مردار، جایگاه ویژهای در ادبیات تمثیلی ایران پیدا کرده است.
در شعر و ادب پارسی، زغن هرگز به عنوان یک پرنده باشکوه (مانند عقاب یا شاهین) نگریسته نشده، بلکه همواره نمادی از پستی، طبعِ دون، شومی و ویرانهنشینی بوده است. تقابل طنزآمیز و کنایی «زاغ و زغن» در برابر «طوطی و هما» دستمایه خلق مضامین عمیق اخلاقی و اجتماعی توسط شاعران بزرگی چون حافظ و مولوی قرار گرفته است.